संवादाची दिवाळी

#दिवाळी मध्ये मला सगळ्यात आवडणारी गोष्ट म्हणजे त्यानिमित्ताने घरात होणाऱ्या गप्पा आणि घडणाऱ्या चर्चा! सध्या घरात अशी परिस्थिती की सर्व लोक सर्वकाळ प्रचंड बिझी...वीकेंड आणि सुट्ट्यांना सुद्धा! अशावेळी घरात बोलणं होतं, पण "गप्पा" मारायला निवांत वेळच कोणाला नसतो.

"शनिवारी ही कामं करायला वेळ आहे का?"
"घरात जेवायला असणार आहे का?"
"रविवारी अमुक ठिकाणी जाऊया का?"
"त्यांना फोन करायचा राहिला आहे, तो वीकेंडला करून टाकू"...
हे आणि इतपतच संवाद एरवी सुरू असतात. Whatsapp वर निरोप दिले घेतील जातात, कामाच्या याद्या केल्या जातात, voice notes ही पाठवल्या जातात. पण तिथे गप्पा होत नाहीत!

पण दिवाळी आली की,
सुट्ट्या कोणाला कधी आहेत,
दिवाळीच्या कोणत्या सांगीतिक मैफिलींना जायचं,
कोणता फराळ घरी करायचा,
कोणता विकत आणायचा, कुठून आणायचा, किती आणायचा
आकाशकंदील गेल्या वर्षीचे लावायचे का नवीन, रोषणाई कुठे कशी करायची,
कपडे online घ्यायचे, का दुकानात जाऊन...

चर्चा करायला गप्पा मारायला कितीतरी विषय असतात. त्यानिमित्ताने घरात भरपूर बडबड केली जाते मनात साचलेलं सगळं, मागच्या काही आठवणी, काही फसलेल्या गोष्टी, काही संस्मरणीय पार्ट्या, कार्यक्रम यांची उजळणी आपोआप होते फराळाचे पदार्थ करताना तर निश्चितच nostalgia पण कढईत परतला जातो

बाहेरच्या जगात इतका नकोसा कोलाहल असताना, घरातली ही चहलपहल, ही गडबड, ही बडबड मात्र फार आवडते, हवीहवीशी वाटते शिवाय लक्ष्मीपूजन सोडलं तर तसा कोणताही धार्मिक कार्यक्रम नसल्यामुळे टेन्शन नसतं. सगळ्यांनाच थोडीशी का होईना, उसंत दिवाळी देते.

वातावरणातला अंध:कार दिवाळीमुळे लाक्षणिकच दूर होतो, पण मनातला, घराघरातला अंध:कार मात्र दिवाळीमुळेच निश्चित दूर होतो! संवादाची ही पणती दिवाळीमुळेच शांत, तरी भक्कमपणे घराघरात तेवत राहते, म्हणून दिवाळीचा सण मनाच्या जवळचा असतो

ही दिवाळी सर्वांना शांतता आणि समाधान देणारी जावो

दृश्यम३ : खटकलेले काही.

 

 #drishyam3 #nospoilers 

माणूस आपल्या कुटुंबाला वाचवण्यासाठी कोणत्याही मर्यादेपर्यंत जाऊ शकतो, हा base आणि हा सिनेमा आहे, timepass म्हणून बघा आणि सोडून द्या, हे गृहितक मान्य करूनही दृश्यम ३ या भागातल्या काही गोष्टी पटल्या नाहीत. 

 

अक्षय्य खन्ना ऐवजी नवीन पात्र आणले आहे जयदीप अहलावत चे. अर्थात त्याची grand entry, पुढे त्याचा swag establish करणे गरजेचेच होते. खुद्द त्याचा screen presence अत्यंत भारी आहे. त्यामुळे त्याला एखादा वाक्प्रचार, विशिष्ट लकब किंवा एखादी accessory दिली असती तरी चालले असते. पण त्याला काय दिले, तर सिगारेट! सिनेमाभर, गरज असो - नसो तो सतत फुंकत आहे. ते smoking डोक्यात गेले! सपोज तो फुंकत नसता तर काय बिघडले असते? त्याने त्याच्या character ला काहीच फरक पडला नाहीये. अशाने smoking ला सर्वमान्यता दिल्यासारखे होते. भारीवाला पोलिस व्हायचे असेल, तर दारू आणि सिगरेटला पर्याय नाही, हे soft marketing होत असते!

 

आणि सगळ्यात मोठा concern... 'आपला मुलगा चुकला होता', हे तीन चित्रपटांमध्ये मिळून एकदाही मीरा देशमुख मान्य करत नाही!!! फक्त, सॅम मारला गेला आणि विजयने तो खून पचवला हा एकच जप करते. सॅम का मारला गेला? तो अपरात्री तिथे काय करत होता? मान्य आहे, की खून हे उत्तर नाही. पण त्या मुलीकडूनही स्व संरक्षणातून ते कृत्य झाले. तो तिथे नको ते उद्योग करायला गेला नसता, तर आजही जिवंत असता! याची जाणीव किमान तिसऱ्या भागात तरी दोन वाक्यात तिला करून द्यायला हवी होती लेखकांनी. कसला न्याय हवा होता तिला? बये तुझ्या पोझिशन आणि पैशाचा गैरवापर करून तुझं कार्ट गैर उद्योग करत होतं, याचा एकदा तरी खेद व्यक्त करशील??

 

या दोन्ही चुका मी लेखकांच्या पारड्यात घालेन. सिनेमा भारी करताना डायलॉग, दिग्दर्शन सगळं महत्त्वाचं आहेच, पण त्या बरोबर याही गोष्टी केल्या असत्या, तर सिनेमाची उंची अधिक वाढली असती.

लोकांना दुसरा भाग आवडला नव्हता. माझ्या मते, तो best जमून आला होता. त्यात विजय सॅमच्या वडिलांचे दुःख जाणती आणि त्यांना व्यवस्थित closure देतो. शिवाय, आपल्यावरचे बालंटही धुवून काढतो. तेच conclusion योग्य होतं.

(आता त्या सांगाड्यांचा जो काही घोळ घातला आहे, की ज्याचं नाव ते! )

 

कीर्तन ऐकून माणूस सुधारत नाही आणि तमाशा पाहून बिघडत नाही, असं म्हणतात. पण कित्येक वर्षांपासून व्यसनांना आणि गैरकृत्यांना सिनेमातून आणि आता web series मधून सतत glorify केलं जात आहे. कथा, पात्र यांमध्ये वेगळेपण आणण्यासाठी लेखक, दिग्दर्शक प्रयत्न करतात, मग clean comedy, clean taking साठी का नाही करत? त्यावरून तमाशा पाहून लोक नाहीत, तरी सिनेमाकर्ते बिघडले आहेत, असं conclusion आपण का काढू नये?

 

**** 

लोगोकथा : पार्ले-जी

 

पार्ले-जीचे बिस्किट खाल्ले नाहीये, असे लोक भारतात फार कमी असतील. दुकानदाराला “बिस्किट द्या”, म्हणले, की तो हातात पार्ले-जीचा पुडा ठेवेल, इतके हे बिस्किट लोकप्रिय आहे. कारण, हे बिस्किट स्वस्त असते, ते गोड असते, आणि त्याने झटकन पोट भरते! 😊

 

पार्ले-जीला जवळपास शंभर वर्षांचा इतिहास आहे. स्वातंत्र्यपूर्व काळात मोहनदास दयाळ नावाच्या व्यापाऱ्याने मिठाईचा कारखाना सुरू करण्यासाठी इर्ला-पार्ला या मुंबईच्या उपनगरात एक जागा घेतली. ते त्याआधी जर्मनीला जाऊन मिठाई तयार करायचे प्रशिक्षण घेऊन आले होते आणि त्यासाठी लागणारी यंत्रही त्यांनी आयात केली होती. १९२९ मध्ये कुटुंबातल्याच १२ सदस्यांसह मिठाईचा व्यवसाय सुरू झाला. बिस्किटांचा व्यवसाय मात्र १९३९ मध्ये, तब्बल दहा वर्षांनी सुरू झाला. तेव्हाच्या ब्रिटिश राजवटीत सामान्य माणसाला परवडतील अशी बिस्किटेच मिळत नव्हती. स्वदेशी चळवळीने प्रेरित होऊन मोहनदास यांनी स्वस्त आणि चविष्ट बिस्किटे तयार करून विकायची, असे ठरवले, आणि, कणीक, साखर आणि ग्लुकोज असलेल्या “पार्ले ग्लुको” या बिस्किटाचा जन्म झाला.

 

या “पार्ले ग्लुको” नावाचीही एक गंमत आहे. बिस्किटे तयार करून, ती विकण्याच्या प्रक्रियेत दयाळ कुटुंब इतके व्यग्र होते, की बिस्किटाच्या नावाबद्दल त्यांनी फारसा विचारच केला नव्हता. शेवटी, कारखाना “विलेपार्ले” या मुंबईच्या उपनगरात होता, म्हणून त्यातले “पार्ले” आणि ग्लुकोजचे बिस्किट, म्हणून “ग्लुको” असे दोन शब्दांचे नाव असलेले बिस्किट बाजारात आले.

 

१९६० पासून इतर बिस्किट कंपन्याही त्यांची ग्लुकोजची बिस्किटे घेऊन बाजारात आल्या. लोकांचा गोंधळ व्हायला लागला. पार्ले-ग्लुको समजून लोक वेगळेच बिस्किट घ्यायला लागले. म्हणून मग ’एव्हरेस्ट’ या जाहिरात कंपनीला पार्ले-ग्लुकोचे नवीन रूप तयार करायचे, अर्थात ब्रॅंडिंग करायचे काम दिले गेले. एव्हरेस्टमधल्या मगनलाल दहिया यांनी हातानेच एका लहान, गुबगुबीत गालांच्या, गोंडस मुलीचे चित्र काढले आणि तेव्हापासून ती छोटी मुलगी “पार्ले-ग्लुको”ची “ब्रॅंड ऍम्बॅसॅडर” झाली! (ती मुलगी मालकांचीच होती, तो सुधा मूर्ती यांचा लहानपणीचा फोटो आहे अशा अनेक खोट्या बातम्या अनेक वर्ष फिरत होत्या. अखेर, पार्ले कंपनीने स्पष्ट शब्दांत सांगितले, की ती मुलगी काल्पनिक आहे.) मगनलाल यांनी लहान मुलीचे चित्र काढले, कारण पार्ले-ग्लुको लहान मुलांनासुद्धा आवडेल- असे त्यांना सूचित करायचे होते.

 

 

 

१९८० मध्ये आणखी एक बदल करण्यात आला, “पार्ले-ग्लुको”चे “पार्ले-जी” एवढेच छोटे सुटसुटीत नाव केले गेले. एव्हाना ’जी’ म्हणजे ग्लुकोजचे बिस्किट हे लोकांना माहित झाले होते, म्हणून “जी माने जिनियस” अशी जाहिरात केली गेली. 

 

लोगो म्हणून पाहिले, तर पुड्यावर “पार्ले-जी” हे शब्द ठळक अक्षरात लिहिलेले आहेत आणि खाली मुलीचे चित्रही आहे. म्हणजेच, शब्द+चित्र असे दोन घटक असलेला हा लोगो आहे. पार्ले कंपनीच्या इतर उत्पादनांसाठी त्यांचा वेगळा लोगो आहे. मुलगी असलेला हा लोगो फक्त पार्ले-जीसाठीच आहे, हे विशेष.

 

अगदी पहिल्यापासूनच पार्ले-ग्लुको लोकांच्या पसंतीस उतरले. आजही या बिस्किटांचे लाखो पुडे रोज विकले जातात. हे बिस्किट भारताचे बिस्किट आहे, असे म्हणले तरी चालेल. बाजारात ग्लुकोजची अनेक बिस्किटे आहेत,

पण बिस्किट = पार्ले-जी आणि पार्ले-जी = छोट्या मुलीचे चित्र, हे मात्र नक्की!😀

****

#लोगो #लोगोकथा #पार्लेजी

#logo #logokatha #ParleG #ParleGlogo