January 21, 2021

माय स्पेस

 दर्शन घेऊन बाहेर पडताना, देवळाच्या आवारात कोप-यातल्या बाकावर अदिती बसली आहे असं तिला वाटलं. तिने निरखून पाहिलं. त्या मुलीने मान खाली केली होती, हाताची घट्ट घडी होती, खांद्यांना कंप सुटला होता. ती मुलगी रडत होती! आणि ती अदितीच होती!! तिच्याच बिल्डिंगमध्ये राहणारी तिची तरुण मैत्रिण.

तिची चलबिचल झाली. छान करियर, गोंडस मुलगा, उत्तम संसार करणारी आधुनिक अदिती देवळात येते, तिथल्याच कोप-यात बसून मन हलकं करते... काय दु:ख असेल बिचारीला? काय त्रास होत असेल, जो एकटीनेच सोसतेय? जवळ जावं का? विचारावं का?

नको!

तिला खूप खूप वर्षांपूर्वीचा प्रसंग आठवला. नवीन संसार, नवीन लग्न, तिचंही सूनपण नवंच होतं. सासूबाई तिला सतत तिरकं बोलत. तिला उलट उत्तर द्यायला जमत नसे. एक दिवस त्या असंच काहीतरी लागट बोलल्या आणि आईची अनावर आठवण येऊन ती घराजवळच्या देवळात येऊन अश्रू ढाळत बसली. एवढ्यात शेजारच्या लिमयेकाकू तिच्याशेजारी येऊन बसल्या. त्यांनी पाठीवर हात ठेवून मायेने तिची विचारपूस केल्यावर ती हमसून हमसून रडली, तिने निष्पापपणे त्यांना सासूबाईंच्या वागण्याबद्दल सांगितलं. त्यांच्याशी बोलल्यावर तिला खूप बरं वाटलं. तिची समजूत काढून त्याही उठल्या. बाजारहाट करून घरी पोचते, तोवर काकूंनी झाला प्रसंग आडवळणाने सासूबाईंच्या कानावर घातलेला होता. मग तर उघडपणे खरडपट्टी निघाली होती. तेव्हापासून कानाला खडा! त्या देवळात जायचं नाही, कोणापाशी आपलं काही सांगायचं नाही. रडायचं, पण एकटीने. त्या हळव्या क्षणाला आपल्याला पूर्ण समजून घेईल असं कोणीही नसतं.

खरं तर, प्रत्येक वेळी फार काही मोठी ठेचही लागलेली नसते, पण रडू येतं खरं. कधी एखादा अपमान असतो, कधी डाववल्याची भावना, कधी पराभव, कधी अपयश, तर कधी एखादी तीव्र आठवण. रडायचं कोणासमोर पण? आणि कुठे? फार गुंतागुंतीचे प्रश्न, त्यापेक्षा देवळातला एखादा कोपरा किंवा एखादा झाडाखालचा पार बरा. दोन घटका बसा, मळभ दूर जाऊद्या, मोठा श्वास घ्या, दोन घोट पाणी प्या... निघा! मनही हलकं होतं, कोणाला काही समजतही नाही. त्या नाजूक वेळेला मात्र कोणी बघायला नको आणि हटकायला तर त्याहून नको!

नकोच.

अदितीकडे मायेने बघत ती बाहेर पडली.

दुस-या देवळातला तिचा तो ठरलेला बाक तिची वाट बघत होता.

***

December 27, 2020

तेरे चुम्मे में च्यवनप्राश है!

 #लिरिक्सवालागाना

शीर्षक वाचताच चमकलात ना? डोळे मोठे झाले, कान टवकारले गेले ना? माझेही झाले होते. मुळात आपल्याकडे ’चुम्मा’, ’चुंबन’, ’किस’ हे शब्द ऐकले की आयदर काहीतरी प्रचंड सेन्सेशनल, किंवा प्रचंड अश्लील, समाजविघातक वगैरे काहीतरी घडतंय असं वाटतं. आत्ताआत्तापर्यंत हिंदी सिनेमांत ’दो फूलों का टकराना’ वॉज इक्वल टू अ चुम्मा. ती ’प्रथा’ आता कधीचीच मागे पडलेली आहे, आता हिंदी ओटीटीवर चुम्मेच चुम्मे दिसतात, गरज असो, नसो. असो! 🙈 हिंदी सिनेमांच्या गाण्यांतही क्वचित चुम्मा रेफरन्स आहे. पण या सगळ्याच चुम्म्यांचा संबंध आहे प्रेमाशी. आणि, या गाण्यात तर चुंबनाची चक्क तुलना केली आहे च्यवनप्राशशी !! त्यामुळे, ही ओळ ऐकली आणि जागच्या जागी स्टॅच्यू झाले, या कल्पनेबद्दल गीतकाराला दाद दिली आणि पुढे ऐकायला लागले. पुढचे लिरिक्स तर एकदम भारी आहेत. च्यवनप्राशची कल्पना किती जबरदस्त कॅरी केली आहे पहा-

तेरे चुम्मे में च्यवनप्राश आहे

व्हिटॅमिन जैसा हर अंदाज है

स्वास्थ्य के लिए चुम्मा अच्छा है बडा

चुम्मा ये तेरा सच्चा है बडा

दिन में दो दफा चाहिए सनम

रखता है मेरे खून को गरम

मेरी तंदुरुस्ती का यही राज है!

आहे की नाही मज्जा! आलं की नाही चेह-यावर हसू? 😁 एखादी कल्पना सुचणं वेगळं, पण ती चपखलपणे पूर्ण गाणंभर सीमलेसली नेणं वेगळं. प्रेम हे प्रचंड एनर्जेटिक असतातच, इट्स ऑल अ केमिकल थिंग, इट रिलीजेज सेरोटॉनिन, इट रिलीजेज हॅपी थॉट्स, पॉझिटिव एनर्जी हे आपण शिकलेलो असतो, अनुभवलेलं असतं. चुंबन हा तर प्रेमाचा कळस. आपल्या आवडत्या व्यक्तीचं चुंबन घेतलं की नक्की काय वाटतं, हे काही मी कोणाला सांगायला नको. पण हे सारं एका सिनेमाच्या गाण्यात आणणं किती अवघड आहे! कोणाला वाटेल, शी! यात किती छचोरपणा आहे, किती उथळ आहे हे! ’गाणं’ काय असं असतं का? पण मी त्यांना सांगेन, की यातलं कवित्व बघा. थोडं मोकळं हसणं, ’शब्द’ अप्रिशिएट करणं तब्येतीसाठी चांगलं असतं, यू नो!

या मस्त गाण्यासाठी दाद द्या अमिताभ भट्टाचार्यला.👏

या निमित्ताने या अवली गीतकाराबद्दलही थोडं सांगायला हवं. लखनऊमध्ये शिक्षण संपवून ’गायक’ होण्यासाठी हा मुंबईत आला, अनेक ऑडिशन्स दिल्या, पण कोणीही गायला बोलावलं नाही. स्ट्रगल करता करता ’अमित त्रिवेदी’ नामक बुद्धीमान संगीतकाराशी याची भेट झाली. अमित ट्यून्स करायचा, त्यावर गीतकाराचे शब्द नंतर यायचे. टाईमपास म्हणून अमिताभ अमितच्या ट्यून्सवर ’रफ शब्द’ लिहायला लागला. लिहिता लिहिता त्याच्या लक्षात आलं की हे आपल्याला चांगलं जमतंय. अशात, त्याने लिहिलेली ’रफ गाणी’ ’देव डी’ नावाच्या सिनेमात तशीच्यातशी ठेवली गेली. ’तौबा तेरा जलवा तौबा तेरा प्यार, तेरा इमोशनल अत्याचार’ हे गाणं अमिताभचं ’रफ’ गाणं आहे! ’इमोशनल अत्याचार’ हा शब्द बोलण्यात नेहेमी वापरला जायचा, पण तो गाण्यात त्याने इतका पर्फेक्ट आणला, की ते गाणं हिट झालं. मग ’बलम पिचकारी’, ’बदतमीज दिल’, ’गलतीसे मिस्टेक’ असे आगळेवेगळे शब्दसमूह गाण्यात आणायचं त्याला वेडच लागलं. अर्थातच, ’कबीरा’ ’गेरुआ’, ’चन्ना मेरेया’, ’अभी मुझ में कही’ अशी अप्रतिम गाणीही त्याने लिहिलेली आहेत. त्याची गाणी ’smartly worded' असतात असं समीक्षकांचं म्हणणं आहे. आणि हे खरंही आहे. त्याचे शब्द ’काहीही’ वाटतात, पण त्यातही त्याचा इन्टेलिजन्स दिसतो.

बर्फी’ सिनेमातलं ’गलतीसे मिस्टेक’ या गाण्यात त्याने वयात आलेल्या एखाद्या मुलग्याला काय वाटत असतं याचं सहीसही वर्णन केलेलं आहे, तर ’बदतमीज दिल’ या गाण्यात सुरुवातीला जे ’जिबरिश’ त्याने लिहिलेलं आहे, तेही कमाल आहे. अमिताभच्या एकेक लिरिकल कल्पना ऐकताना खरंच मजा येते. तर, परत ’च्यवनप्राश’कडे येऊया... पुढे तर या गाण्यात ’अरनॉल्ड’, ’योगा क्लास’, ’शुगरफ्री डायट’ वगैरेही येतात 😂😂 ते कसे येतात, का येतात हे कळण्यासाठी तुम्ही पूर्ण गाणं ऐकायलाच हवं!

हे गाणं आहे ’भावेश जोशी- सुपरहीरो’ या सिनेमातलं. हा सिनेमा ब-यापैकी वेगळा असूनही, दुर्दैवाने अजिबात चालला नाही. म्हणूनच तर हे भन्नाट गाणंही मागेच पडलं. अनिल कपूरचा मुलगा हर्षवर्धन कपूर या सिनेमाचा नायक आहे, पण हे गाणं सिनेमात पार्श्वभूमीला वापरलंय. याच गाण्याचा एक प्रमोशनल व्हिडिओ केला आहे, त्यात अर्जुन कपूरही आहे! हे सगळं सांगितल्यावर गाणं ’पाहण्याची’ इच्छा कमी झालेली असणार आहे, कल्पना आहे मला 😉 पण त्यामुळे मूळ गाण्यावर अन्याय करू नका. ’दिव्य कुमार’ नावाच्या गायकाने या गाण्याला साजेल असा खणखणीत, रस्टिक आवाज दिला आहे. एखाद्या ऑडिओ स्ट्रीमिंग ऍपवर हे गाणं स्वतंत्रपणे ऐकता आलं तर ऐकाच, पण तोवर त्याचा व्हिडिओ शेअर करते आहे, तो जरूर ’ऐका’ आणि आनंद घ्या.

अरे हो, एक सांगायचं राहिलंच- संपूर्ण गाणं ’चुम्माधारित’ असूनही, मूळ गाण्यात आणि व्हिडिओतही एकही चुम्मा नाहीये हे विशेष! आय गेस, च्यवनप्राशरूपी चुम्मा हा प्रत्येकाने आपापला प्रायव्हेट मामला ठेवावा, हे गोड, नाजूक प्रकरण प्रदर्शनीय करू नये असं तर दिग्दर्शकाला सुचवायचं नसेल ना? 😊 एन्जॉय


 

December 17, 2020

नावात काय आहे?

अभिलाष पाटणकर. ठरलेल्या जागी, ठरलेल्या वेळी उभा होता. एका हातात हेल्मेट, एकात ऑफिस बॅग… फोटोतल्यापेक्षा जास्त हॅन्डसम दिसत होता. त्याला प्रत्यक्ष पाहिलं आणि मधुची चिडचिड बरीच कमी झाली. एक तर तो सांगितलेल्या वेळेला हजर होता, हेल्मेट घालणारा होता आणि एकूणात त्याचं व्यक्तीमत्त्व रुबाबदार वगैरे वाटत होतं.

खरं तर या भेटीकरता ती अगदी मनाविरुद्ध आली होती. पण बाबा नेहेमी म्हणायचे त्या प्रमाणे, ’मधुताई, एकदा या बाजारात उतरलं की इलाज नाही! लग्न करायचंय ना, मग या अशा भेटीगाठी कराव्याच लागणार!’ आणि आई यावर लगेच ’तरी आमच्यावेळी असं नव्हतं…’ची पुस्ती आणि त्यापुढचे ठरलेले डायलॉग जोडायची.   

पण अभिलाषला पाहिल्या पाहिल्याच मधुच्या हृदयातली धडधड का कोण जाणे वाढली होती. एक मोठा श्वास घेऊन ती त्याच्याजवळ पोचली.

“हाय! मी…”

“माधुरी दिक्षित!” तो हसतच म्हणाला. मधु खट्टू झाली. उफ्फ! हे नाव!

“एखाद्या प्रसिद्ध व्यक्तीचं नाव हेच आपलंही नाव असणं म्हणजे काय असतं याची कल्पना आहे मला! तुझं दु:ख मी समजू शकतो.” तो आत वळतावळता म्हणाला आणि त्याचं हे पहिलंच वाक्य ऐकून मधु त्याच्या प्रेमातच जवळपास पडलीच.

फूडकोर्टमध्ये ते बसले.

“आमचे बाबा माधुरीचे प्रचंड फॅन. अनायसे आमचं आडनावही दिक्षितच. त्यामुळे माझं नाव त्यांनी अगदी ठरवून माधुरी ठेवलं. पण या नावाचा मला लहानपणी किती त्रास झाला आणि त्यापायी काय काय सहन करायला लागलं आहे हे त्यांना नाही माहित. आताही, माझी किती चिडचिड होते हे बाबांना सांगितलं तरी त्यांना पटत नाहीच. ते उडवून लावतात. म्हणतात, इतक्या सुंदर हिरॉइनचं नाव आहे तुझं, उगाच कटकट करतेस! अरे, उगाच कशी कटकट करेन? ’एक दो तीन वर डान्स येतो का तुला’ हा प्रश्न तर मला अजूनही विचारतात. कुठेही नाव सांगितलं, की सगळ्यात आधी “अय्या”, “ओह” अशा प्रतिक्रिया तर अगदी कॉमन! आमच्या प्रिन्सिपल तर म्हणतात, की म्हणे तुझं नाव ऐकल्यामुळेच आपल्याकडे निम्मे प्रवेश होतात. जसं काही खरी माधुरी दिक्षितच मुलांना शिकवायला येणार आहे की नाही!”

मधुच्या मनातली खदखद आज अनेक दिवसांनी अचानकच बाहेर पडली. पण ती जराशी खजिलही झाली. हा काय लग्नाकरता भेटायला गेलेल्या मुलाशी बोलायचा विषय होता का? तोही पहिल्याच भेटीत? काय वाटलं असेल त्याला? कधी नव्हे ते आवडलेल्या मुलासमोर हे असं पाल्हाळ लावून तिने स्वत:च्याच पायावर कु-हाड तर मारून घेतली नव्हती ना? धास्तावून तिने हळूच अभिलाषकडे पाहिलं तर तो तिच्याकडेच बघत होता. जोरात हसत तो म्हणाला,

“इमॅजिन कर, खरंच माधुरी तुझ्या शाळेत शिकवायला यायला लागली तर काय होईल? मला वाटतं तुझ्या मॅडम तुला मुद्दाम चिडवत असतील. असं काही नसतं. नावात काय आहे? शेवटी तुमचं काम कसं आहे ते महत्त्वाचं. पण प्रायमरी टीचर म्हणजे प्रचंड पेशन्सचं काम… मुलांचं ऐकून घ्यायचं, मग आपलं त्यांना ऐकवायचं…” हसल्यावर हा आणखीनच मस्त दिसतो… मधुचं लक्ष भलतीकडेच होतं!

“अं, हो ना! पण मुलं भारी असतात. एस्पेशली ही ८ ते १० वर्षाची मुलं मला जाम आवडतात. म्हणजे ती अतिशय दंगेखोर असतात, पण त्यांचं डोकं भन्नाट चालतं. कसले कसले विचार करतात, कसलं पर्फेक्ट लॉजिक लावतात! एकदम भारी. आणि अरे, त्यांचं नीट ऐकून घेतलं ना, की तीही आपलं नीट ऐकतात.”

आपण खूपच बोलतोय असं मधुला परत एकदा वाटलं आणि ती ब्रेक लागल्यासारखी गप्प बसली. तीच संधी साधून त्याने विचारलं,

“तू काय घेणार?”

“इथला ’चाय एक्स्प्रेस’चा चहा मला फार आवडतो. मी आणते ना. तुलाही आणू का?”

“मीही येतो ना बरोबर. बाय द वे, तू कधी तो तंदूर चहा प्यायली आहेस? कसा वाटला तुला?”

 “छे! काहीतरी नवीन म्हणून ट्राय केला तर कुठून तो चहा प्यायला असं वाटलं. तो काय चहा आहे का? किती जळका लागतो. काही चवच नाही...”

“ग्रेट! म्हणजे हे जुळलं आपलं! त्याची जितकी हाईप आहे तितका काही मला तो आवडला नाही. त्यापेक्षा टपरीवरचा चहा बरा! तू बस, मी आणतो आपल्यासाठी मसाला चहा. बनमस्का खाशील?”

“आनंदाने!”

तो परत एकदा हसला आणि चहा आणायला गेला.

मधुच्या कानात त्याचं ’हे जुळलं आपलं’ हे वाक्य अजूनही वाजत होतं. जुळेल का याच्याशी आपलं? किती कूल आहे हा. आणि किती हसरा. आणि हॅन्डसम. आणि हुशार तर आहेच. हा आवडतोय नक्की. याच्याशी खूप खूप बोलावंसंही वाटतंय. नाहीतर आधी पाहिलेली मुलं! कधी एकदा ती भेट संपतेय असं वाटायचं.  

चहा पीतापीता संभाषण एकमेकांच्या आवडीनिवडींवर आलं.

“मला शास्त्रीय संगीत ऐकायला अतिशय आवडतं. म्हणजे आम्हाला सगळ्यांनाच. दर वर्षी सगळ्या संगीत महोत्सवांमध्ये हजेरी लावतो आम्ही. बाबांकडे अनेक नामवंत गायकांचं मस्त कलेक्शनही आहे. आणि या पिढीतला राहुल देशपांडे मला भयंकर म्हणजे भयंकरच आवडतो.”

मधुचं वाक्य संपतं ना संपतं तोवर अभिलाषला जोऽऽरात ठसका लागला. त्याला टिश्युपेपर देताना त्याच्या हाताचा निसटता स्पर्श झाला आणि मधुला उगाचच लाजल्यासारखं झालं.

पुढे त्यांचा गप्पा परत रंगल्या. अनेक गोष्टी जुळत होत्या. ही भेट लवकर संपूच नये असं वाटत होतं. पण निघायची वेळ कधी ना कधीतरी होणारच होती. तशी ती झाली.

अगदी निघताना तो म्हणाला, “मधु, मला वाटतं, आपण आणखी भेटायला हवं. तू तुझ्या आई-बाबांशी बोलशील का? आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे, तू जसं तुझ्या मुलांचं पेशन्टली ऐकतेस…तसंच आपल्याबाबतीतही करशील का प्लीज?”

त्याला नक्की काय म्हणायचं आहे ते मधुला स्पष्ट समजलं नाही, पण तिला हे मात्र समजलं की त्याला तिला परत भेटायची इच्छा आहे. तिलाही तेच तर हवं होतं. तिने मान डोलावली.

***

मधु तरंगतच घरी आली. आई-बाबा तिची वाटच बघत होते.  

“आई, थँक्यु, थॅंक्यु, थॅंक्यु! मला जबरदस्तीने आज पाठवलंस म्हणून मला आज अभिलाष भेटला. आई, आम्ही खूप गप्पा मारल्या. आमची मतं ब-यापैकी जुळतायेत. परत एकदा भेटायचं का असं त्याने मला विचारलंय. आई-बाबा, मला हा अभिलाष खूप आवडलाय… मला याच्याशीच लग्न…”

“ए बाई! जरा थांब. काय हा उतावीळपणा. एक भेट झाली नाही तोवर एकदम लग्न…” आईने मधुच्या फुग्याला टाचणी लावली.

“आई, काय गं! अगं खरंच मला आवडलाय हा. आणि तुम्हालाही त्याची माहिती चांगली वाटली म्हणून तुम्ही मला भेटायला पाठवलंत ना? मग आता थांब काय? बाबा, तुमच्या माधुरीच्याच भाषेत सांगायचं, तर ’हम सब के लिए उपरवाले ने कोई ना कोई बनाके भेजा है’… उपरवाल्याने माझ्यासाठी अभिलाषला पाठवलं आहे असं मला वाटतंय…आता कधी एकदा लग्न करून या माधुरी दिक्षितपासून सुटका होते असं झालंय मला!”

मधु लाजत होती, गिरक्या घेत होती, स्वप्न रंगवत होती आणि आई-बाबा मात्र हैराण झाले होते. काहीही न सुचून दोघेही गप्पच बसले. मधुलाही ते जाणवलं.

“काय झालं आई? तुम्ही काहीच का बोलत नाही?”

“मधु, नाही म्हणजे हा मुलगा चांगलाच आहे. तुझ्यासाठी अगदी योग्य वाटला आम्हाला. म्हणूनच तू त्याला एकदा तरी भेटावंस असा आमचा आग्रह होता. आता हे बरंच झालं की तुला तो आवडला. पण तुझ्या उतावळ्या स्वभावाचं काय करायचं? मागे एक दोन मुलं परत भेटीसाठी विचारत होती, तेव्हा कोणतंही स्पष्ट कारण न देता नाही म्हणजे नाही म्हणालीस. आता हा जरा बरा वाटला तर थेट लग्नाची स्वप्न! अगं जरा धीर, जरा संयम राखायला शीक. अहो, तुम्ही तरी समजावा तिला जरा…”

आईचा रोख नक्की कोणत्या दिशेला आहे हेच मधुला समजलं नाही. एखादा मुलगा तिला पसंत आहे ही खरी तर आई-बाबांच्या दृष्टीने आनंदाची गोष्ट असायला हवी होती, नाही का? तर आईचं काहीतरी वेगळंच चालू होतं. अचानक तिच्या स्वभावाकडे गाडी का सरकली होती? तिने गोंधळून बाबांकडे पाहिलं. बाबांनीही उगाचंच घसा साफ केला. आता मात्र तिला टेन्शन आलं. काय प्रॉब्लेम तरी काय होता नक्की?

“आई म्हणते ते बरोबर आहे.  तू जरा सावकाशीने घे बाळा. हे असं आम्ही म्हणतोय कारण या मुलाबद्दल एक गोष्ट आधी माहित असूनही आम्ही ती तुला मुद्दामच आधी सांगितली नव्हती. कारण, सांगितली असती तर तू त्याला भेटायला तयारच झाली नसतीस. आणि बघ, आता तुझा आनंद पाहून वाटतंय की बरंच झालं तुला सांगितलं नाही ते. पण ती गोष्ट लपवूनही ठेवू शकत नाही ना… कसंय बाळा, आपण उगाच अनेक छोट्या छोट्या, बिनमहत्त्वाच्या गोष्टी कवटाळून बसतो. व्यापक विचार केला, तर त्या किती किरकोळ आहेत हे नंतर लक्षात येतं…”

आता मात्र मधु पूर्ण गोंधळली. आई-बाबांनी अभिलाषची अर्धवट माहिती दिली, मुद्दामच. पण आता तो मला आवडलाय म्हटल्यावर ते लपवलेलं जे काय आहे ते सांगायला तयार आहेत. म्हणजे तो व्यसनी बिसनी आहे की काय, का शिकलेला नाहीये का नोकरी नाहीये? या बाबतीत व्यापक बिपक विचार नाही हां करू शकत मी! अभिलाष खरंच व्यसनी असेल? सिगारेट ओढत असेल का दारू पीत असेल? छे! शक्यच नाही. मग त्याचा प्रेमभंग झाला असेल का? हां, हे शक्य आहे! धुळीचे लोट उठावेत तसे मधुच्या मनात विचारांचे लोट उठायला लागले. तिला असह्य झालं. 

“बाबा, तुम्ही प्लीज आणखी न ताणता जे काय आहे ते मला एकदाचं स्पष्ट सांगता का? मगाचपासून तुम्ही जे काय गोल गोल बोलताय त्यातून मला काहीही कळलेलं नाहीये.”

“अगं म्हणजे तू एक स्थळ म्हणून, तुझा साथीदार म्हणून या मुलाचा नीट विचार कर. तो तुला अगदी अनुरूप आहे असं आम्हाला वाटतंय. आणि तुलाही तो आवडलाय. पण मेख अशी आहे, की अभिलाष हे त्याचं खरं नाव नाहीये. त्याचं खरं नाव आहे -राहुल देशपांडे!”

अं? मधुच्या पायाखालची जमिनच सरकली. ती मटकन खालीच बसली. दारू-सिगारेट-प्रेमभंगापेक्षाही हे अनपेक्षित होतं! ओह गॉड! म्हणजे एका प्रसिद्ध नावाकडून दुस-या प्रसिद्ध नावाकडे? तोच आयडेंटिटी क्रायसिस? तेच ते ’ओह’, ’अय्या’, ’कसली गंमत ना’चे शेरे? लग्न झाल्यावर तरी एका प्रसिद्ध नावापासून सुटका होईल या आशेवर असताना परत एक नवीन प्रसिद्ध नाव चिकटवून घ्यायचं? नको बाबा!

मधुच्या डोळ्यापुढे त्यांच्या भेटीचे सगळे तपशील सरकायला लागले. तरीच त्याने आपली बडबड शांतपणे ऐकली, चिडचिड समजून घेतली कारण त्यालाही हेच अनुभव येत असणार. आणि ’राहुल देशपांडे आवडतो’ असं म्हणल्यावर त्याला लागलेला तो ठसका… अय्या! अनवधानाने आपण आपलं मनच उघडं केलं की काय? खरंच आवडलाय हा. काहीतरी स्पेशल आहे असं वाटतंय आमच्यात. हेच असतं का ते अरेंज्ड मॅरेजमधलं ’मनं जुळणं’? त्याचं हसणं, त्या पुसट खळ्या आणि त्याचे ते शब्द- ’शांतपणे विचार कर’… ओह! आता त्यांचा खरा अर्थ तिला उमगला. माणूस महत्त्वाचा का त्याचं नाव? बाबा म्हणतात तसा व्यापक विचार करायला हवा. एरवी मी अजिबात ऐकून घेतलं नसतं, पण त्याच्याखातर शांतपणे विचार करावासा वाटतोय खरा. नाव तर महत्त्वाचंच, पण ते धारण करणारा ’हा’ माणूस जास्त महत्त्वाचा वाटतोय आता.  

मधु खुदकन हसली. आई-बाबा तिच्या साशंकतेने बघतच होते. त्यांच्याकडे पाहून ती म्हणाली,

“इतकंच ना? बाबा, नाहीतरी तुम्ही नेहेमी म्हणताच ना, ’नावात काय आहे?’ आणि तसंही तुम्ही दिलेल्या ’माधुरी सतीश दिक्षित’ पेक्षा ’माधुरी राहुल देशपांडे’ छानच वाटतंय!”   

“म्हणजे?”

“म्हणजे ’हम आपके है कौन?’, म्हणजे ’साजन’, म्हणजे ’दिल तो पागल है’ आई!” माधुरी परत एकदा लाजायला, नाचायला, हसायला लागली.

“आचरट आहे नुसती”, असं म्हणत आई-बाबाही तिच्या आनंदात सामील झाले. 

******

समाप्त

-