१) १) रोज वर्तमानपत्र वाचताना सुन्न व्हायला होतं. युद्धाच्या बातम्या सुरू आहेतच, सामान्यांचा संघर्ष सुरू आहे, लाचखोरी, नेत्यांची आश्वासने… सारे काही विनाअडथळा सुरू आहे. या बातम्या वाचून आता बधीरत्व यायला लागलं आहे. अजूनही हुंडाबळीच्या बातम्या येतात. त्या वाचून मात्र अस्वस्थ व्हायला होतं. मुलगी सासरी नांदावी, ती ’तिथे’ सुखी रहावी म्हणून निर्लज्ज लोकांनी केलेल्या मागण्या आणि त्यांना अजूनही भीक घालणारे मुलींचे बाप आणि खुद्द मुली! मला अनुक्रमे माजुरड्या आणि लाचार बापांपेक्षा या तरुण मुलींचं आश्चर्य वाटतं. यांना अक्कल नसते, का स्वाभिमान?
२) २) रस्त्यावरून जातानाही अनेक गोष्टी/ घटना/ प्रसंग नजरेस पडत असतात. त्यातला हा अगदी काल घडलेला प्रसंग – एका भेळेच्या दुकानासमोर प्रचंड गर्दी होती (गॅस सिलेंडरची टंचाई झाल्याने बहुदा चाटची मागणी आणखी वाढली आहे, असो.). त्या दुकानासमोर अर्थातच दुचाक्या वेड्यावाकड्या लावलेल्या होत्या, डबल पार्किंगही केलेले होते. माझ्याच वयाची एक बाई त्या दुकानातून पार्सल घेऊन आली, तिच्या दुचाकीच्या मागे कोणीतरी आडवी गाडी लावलेली होती. तिने थोडा आरडाओरडा केला, तर आला एक हीरो. चेहऱ्यावर गुर्मी. ’अशी कशी गाडी लावता, आम्ही कशी काढायची’ असं ती बाई म्हणाली. तो काही बोलला नाही, त्याने गाडी हलवली, पण अशा रीतीने, की त्या बाईला अवघडच जाणार होतं. तिने परत त्याला हाक मारली. एव्हाना त्या मुलाबरोबर असलेले त्याचे दोस्त आणि एक मैत्रीण यांना ’डिस्टर्ब’ व्हायला लागलं होतं. बेपर्वाईने गाड्या लावून, आपला कोणाला त्रास होतोय का याची तमा न बाळगता त्यांना भेळ खायची होती न. मध्यमवयीन काकूंना मदत करणं सोडाच, आपली चूकच त्यांना दिसत नव्हती, ते काय करणार? त्या बाईने परत हाक मारल्यावर हीरोची ’सटकली’ वगैरे. तो तिला पार एकेरीवर येऊन बोलायला लागला. ’ए, एवढं काये? काढ की बाजूने’ वगैरे. तिनेही आवाज चढवला. ’ए जाते का नाही आता? ऽ*% कटकट’, असं तोही म्हणाला. शेवटी तिसऱ्याच एका मुलाने त्याची गाडी हलवली आणि ती बाई गेली. ती जातानाही तो परत बडबड करत होताच. त्यावर त्याची मैत्रीण त्याला, ’तू नको ना चिडू’ वगैरे विनवण्य़ाअ करत होती! कहर म्हणजे, आपण बेजबाबदार वागलोय, एका अनोळखी बाईशी आपण अकारण हमरीतुमरीवर आलोय वगैरेची जाणीवच कोणाला नव्हत्ती. ते दुसऱ्याच क्षणी परत टाईमपास करायला लागले.
३) ३) त्या मुलीला तिच्या या सो-कॉल्ड बॉयफ्रेंडचं वागणं खटकत कसं नाही? तो किंचित प्रोव्होकेशनने शिवीगाळ करतो, हे तिला दिसत नाही का? त्याचं त्याला काहीही वाटत नाही, हे तिला रिअलिइज होत नाही का? या मुलाबरोबर राहिलं तर तो आपल्याशीही असंच वागेल, हा रेड फ्लॅग तिला कळत नाही का? का नाही ती त्याला खडासावू शकत? तुझं वागणं चुकतंय, असं बोलू नकोस, असं म्हणू शकत? असं बोलल्यावर तो तिलाच दोन लगावेल, हे तिला माहित असतं, का नसतं? तिच्यावर कोणती धुंदी / मस्ती / प्रेम / नाईलाज असतो? या मुलींची अक्कल फक्त कपडे/ मेक अप/ रिळं इतकीच का चालते? शिक्षण, स्वाभिमान, स्वावलंबन हे यांच्यापर्यंत पोचलेलं नाही का?
४) ४) उत्तर : नाही.
म्हणून : मुद्दा क्र. १.
मला माझ्या अस्वस्थतेचं कारण कळलं. मूलभूत बदल झाल्याशिवाय यात काहीही बदल होणार हेही कळलं. आता वर्तमानपत्रातल्या इतर बातम्या वाचून बधीर होते, तशीच याही बातम्या वाचून होईन, हेही स्पष्ट समजलं.
