February 19, 2019

लिरिक्सवाला गाना- का रे दुरावा...


शयनगृहात रात्रीच्या वेळी एक पत्नी तिच्या पतीचा दुरावा दूर करते आहे’- असा सीन आहे, असं कोणी सांगितलं तर आपल्या डोळ्यापुढे एका झटक्यात हव्याशा, नकोशा, ऐकलेल्या, पाहिलेल्या, अनुभवलेला अशा अनेक फॅन्टसीज येतील. मग पुढे कोणी सांगितलं की ’आता या सीनसाठी एक गाणं लिहा’ तर मात्र आपली विकेट पडेल. कल्पनेच्या भरा-या मारणारं आपलं मन एका झटक्यात जमिनीवर आदळेल कारण हा सीन योग्य शब्दात मांडायला लागते हिंमत. ती काही आपल्यात नाही, गाणं तर लांबच राहिलं! म्हणूनच आपल्याला असलं काही कोणी विचारत नाही, गदिमांना विचारतात! :) 
 
१९७० साली आलेल्या ’मुंबईचा जावई’मधही ही ’सिचुएशन’ आहे. त्यातून हे गाणं आहे पत्नीच्या ओठी! म्हणजे फारच सेन्सेशनल. बाहेर स्त्रीने उत्तान नृत्य करावीत, कॅबरे करावेत, आयटम सॉन्ग्ज करावीत, पण घरातली स्त्री ही शालीनच असायला हवी, तिने तिच्या हक्काच्या नव-याच्या नुसतं जवळ जाणंही म्हणजे अगोचरपणा. त्यातून शय्यागृहातला सीन म्हणजे तर शांतम पापमच. असो.

म्हणून अशा नाजूक सिचुएशनकरता गदिमांचीच गरज असते.
का रे दुरावा का रे अबोला
अपराध माझा असा काय झाला?

काय सुंदर गाणं लिहिलंय गदिमांनी. एकाचवेळी रोमॅंटिक, गोड, अंगावर शिरशिरी आणणारं, उघड उघड मागणी करणारं, तरीही शालीन, कणभरही तोल न ढळलेलं! या गाण्यातला एकेक शब्द नीट वाचला की गदिमा ही काय चीज आहे हे कळतं!

पती-पत्नी’ हे नातं किती गुंतागुंतीचं आणि अनेकपदरी असतं! आपल्या सवयी, आवडी, सल, दु:, स्वभाव आणि शरीर पूर्णपणे माहित असलेला आपला जोडीदार... अर्थातच हे नातं इतर कोणत्याही नात्यापेक्षा वेगळं आणि अनेक कंगोरे असलेलं असतंच, कारण या नात्याची सुरूवात च होते शारीरिक जवळीकीने. आणि मग सगळे संदर्भच बदलून जातात. नवरा-बायकोंमध्ये असलेले आलम दुनियेतले अनेक रुसवे फुगवे, भांडण तंटे, इगो आणि वाद शमतात ते त्यांच्या शयनगृहात. ती जागा असते फक्त त्यांची. त्या दोघांची. त्यात डोकावायचा हक्क कोणालाही नसतो. नुसतं एकमेकांच्या शेजारी बसून मारलेल्या गप्पा, कुशीत शिरून मन मोकळं करणं या छोट्या छोट्या गोष्टींनाही या जागेत खूप मोठं महत्त्व असतं. इथे जे डायनॅमिक असतं त्यावर आख्खे संसार तरतात. ती रुसली तर तिचा रुसवा कसा काढायचा, त्याचा इगो हर्ट झाला तर त्याचा राग कसा घालवायचा याची रहस्य त्यांच्या या स्पेसमध्ये दडलेली असतात.

तर गाणं सुरू होतं तेव्हा पती काही कारणाने रागावला आहे आणि चक्क पत्नीकडे पाठ आहे. विनवण्या करूनही तो तिच्याकडे बघतही नाहीये. मग पत्नी एक ट्रिक करते आणि त्याच्या विनवण्या करण्याऐवजी त्याच्यावरच रुसते. तिचा रुसवा घालवायला तरी तो तिच्याकडे बघेल असा तिचा कयास आहे. ती म्हणते,
नीज येत नाही मला एकटीला
कुणी ना विचारी धरी हनुवटीला
मान वळविशी तू वेगळ्या दिशेला
अपराध माझा असा काय झाला?

कृष्णधवल चित्रपटांमध्ये हीरो हिरॉइनच्या हनुवटीला धरून तिच्या चेहरा त्याच्याकडे वळवतो, ’आज कुणीतरी रुसलंय वाटतं’ म्हणतो. हे सीन आठवून आज आपण हसतो, जवळपास त्यातल्या ’चीजीनेस’ची खिल्ली उडवतो. पण हनुवटी धरून चेहरा आपल्याकडे वळवणं हे किती मोठं रोमॅंटिक gesture आहे माहितेय! चेहराच समोर आल्यावर संवाद साधण्यावाचून पर्यायच रहात नाही आणि चेहरा समोरच आल्याने इतरही अनेक पर्याय खुले होतात ;) 
 
इथे तर हीरॉइनच म्हणतेय, माझी हनुवटी धर, मला जवळ घे! रुसवा घालवायची काय मस्त ट्रिक आहे ही! आणि हा बाण अचूक बसतो. हीरो सपशेल माघार घेतो. दुस-या कडव्यात तो आणखी खुलतो. हळूहळू रुसवा तर दूर होतो, आणि मग होते ’दुरावा’ संपवण्याची वेळ. कृतीतून करायची ही गोष्ट, गदिमा किती सुंदर शब्दात गुंफतात!

रात जागवावी असे आज वाटे
तृप्त झोप यावी पहाटे पहाटे
नको चांदणे अन नको स्वप्नमाला

किती सूचक शब्द... म्हटली तर उघड मागणी, म्हटलं तर आर्जव, म्हटली तर इच्छा, जी पूर्ण करणं फक्त त्यालाच शक्य आहे. आणि तशी ती त्याने केली, तर टिपूर चांदण्याचीही गरज नाही. आह! Romantic and passionate at the same time!

आसपास पन्नास लोक असले तरी दोघांनी एकमेकांना उद्देशून बोललेले काही ’खास’ शब्द, तिने त्याच्यासाठी माळलेला गजरा, त्याने तिच्यासाठी लावलेलं अत्तर, त्याच्या नजरेत तिला पाहून उमटलेलं कौतुक, एखादा चोरटा स्पर्श, धरलेला हात... एकमेकांकरता असलेली असोशी दाखवायच्या प्रत्येक जोडप्याच्या पद्धती निराळ्या, त्यांच्यात्यांच्यापुरता खास सिक्रेट्स. पण सगळ्याच अतिशय मोहक. एकमेकांवरचा विश्वास बळकट करणा-या. एकमेकांना समजून घेणा-या, फुलवणा-या आणि जपणा-या. स्पर्शाच्या आधारे फुलणारं हे नातं शब्दबद्ध होऊच शकत नाही. पण ही किमया साधली आहे गदिमांनी.

हे गाणं दिसतं त्याहीपेक्षा मला ते ऐकायला जास्त आवडतं, कारण दर वेळी ऐकताना त्यातून काहीतरी नवीनच हाती लागतं. बाबूजींचं संगीत, आशाबाईंचा आर्जवी आवाज याबद्दल तर काय बोलावं! खटकणारी एकच गोष्ट आहे तो म्हणजे ’अपराध’ शब्द, कारण हा शब्द नकारात्मक आहे, आणि पती-पत्नीच्या नात्यात इतकं टोकाचं काही असू नये. पण निरागस बाळाला दृष्ट लागू नये म्हणून जशी तीट लावतात तसा हा शब्द तीटेसारखा आहे असं मी मानते, गदिमांना परत एकदा नमस्कार करते आणि परत एकदा हे नितांतसुंदर, कमाल रोमॅन्टिक, प्रेमळ गाणं ऐकते- ’का रे दुरावा, का रे अबोला...’

इथे पहा आणि ऐका-  https://www.youtube.com/watch?v=s7H8icde0Iw

February 5, 2019

लागू मॅडम

आपला मेंदू म्हणजे एक भलंमोठं unpredictable मजेशीर कपाट आहे. एका साध्या trigger मुळे त्यातल्या कोणत्याही कप्प्यातून काय काय बाहेर पडतं! परवा शाळेतल्या लागू मॅडम भेटल्या आणि अगदी हाच अनुभव घेतला. 

लागू मॅडम खरंतर आम्हाला मराठी शिकवायच्या… मी सहावीत असताना! म्हणजे किती वर्षांपूर्वी कोण जाणे! माझं मराठी शाळेतल्या इतर मुलांपेक्षा चांगलं होतं, त्यामुळे माझे निबंध अनेकदा वर्गात त्या वाचून दाखवायच्या. त्या ’आर्ट आणि क्राफ्ट’ही शिकवायच्या. पण त्याहीपेक्षा, शाळेच्या मुलींच्या दृष्टीने त्यांची ओळख म्हणजे त्या दर वर्षी गॅदरिंगमध्ये मुलींचे नाच बसवायच्या. डान्स नाही, नाचच! त्यामुळे दर वर्षी लागू मॅडमच्या नाचात आपली वर्णी लागावी याकरता मुली जीव टाकायच्या. मीही त्यात होतेच.

मॅडमही ग्रेट होत्या, अतिशय उत्साही. शिकवतानाही त्या एकदम कूलली मजा मजा घेत आणि मजा करत शिकवायच्या. गॅदरिंग म्हणजे तर धमाल करायचं लायसन्सच! दर वर्षी लागू मॅडम खास गॅदरिंगकरता म्हणून स्वत: नवं गाणं लिहायच्या, त्याला चालही लावायच्या आणि शाळेतलीच मुलंच ते गाणं गात असत… असा तो, सबकुछ लागू मॅडम असलेला तो नाच व्हायचा, तेही लाईव्ह गाण्यावर! आम्ही बहुतेक कधी सिनेगीतांवर नाच केलाच नसावा.

मी बहुतेक सातवीत असताना, इंद्रधनुष्याच्या सात रंगांवर गाणं होतं. खूप मुलींना चान्स मिळाला होता. त्यांना मस्त मस्त इंद्रधनुष्यी रंगाचे मुद्दाम शिवलेले फ्रॉकही घालायला मिळणार होते. पण मैत्रिणीने शिफारस करूनही आणि अनेकदा ट्रायल नाच करूनही मॅडमना मी नाचाकरता पसंत पडले नव्हते. पण लागू मॅडमच्या ग्रुपमध्ये तर आपण असायलाच हवं- मग मी त्या नाचाच्या गाण्यात शिरकाव करून घेतला होता. नाच ना सही, गाना ही सही, इतकं वेड होतं ते.

एका वर्षी आमच्याही शाळेने पोलीस ग्राउन्डवर भरणा-या एका कार्यक्रमात नाचाची एन्ट्री द्यायची ठरवली. बसवणार अर्थातच लागू मॅडम. यावेळी नाच ग्राउन्डवर होता, त्यामुळे मुलींची संख्या जास्त होती, मलाही चान्स मिळाला. पण प्रॅक्टिसकरता रोज शाळेत ११ वाजता यायला लागेल अशी अट होती. मी लांब रहायचे. शाळेत स्कूलबसने जायचे. प्रॅक्टिसकरता लवकर जाणार कसं? आभु गेले नाही, तर नाचातून आऊट! ते तर होऊच नाही शकत! मग त्यावरही एक मस्त तोडगा निघाला. मी रोज सकाळी लवकर लागू मॅडमच्या घरी चालत जायचे. त्यावेळी त्या चक्क बजाज स्कूटर चालवत. मग मला डबल सीट घेऊन आम्ही शाळेत जायचो. कोणाचीही कोणत्याही टीचरशी त्याकाळी इतकी सलगी नसे. आणि इथे तर प्रत्यक्ष टीचरबरोबरच शाळेत जात होते मी! मला फार भारी वाटायचं…  आणि आम्ही पोचलो, की तिथे ऑलरेडी आलेल्या मुली जोरात ओरडायच्या, हात हलवायच्या… ते सगळं लागू मॅडमकरता असायचं, पण मला वाटायचं, माझ्यासाठीच!

माझ्या सगळ्या मैत्रिणी छान नाचायच्या, दिसायच्याही सुंदर. मी दोन्ही डिपार्टमेन्ट्समध्ये लंगडी. पण तरी एकीच्या नादाने दुसरी… असं करत माझाही नंबर नाचात लागायचा. गॅदरिंग म्हणजे त्यावेळी आम्हा मुलींसाठी नटण्याची पर्वणीच! आईच्या सगळ्या साड्या उचकून त्यातली एकही न आवडण्याचे, मैत्रिणीच्या आईची साडी नेसायचे ते दिवस! गॅदरिंगच्या दिवशी जोरदार फाउंडेशन, ’लाली’ आणि लिपस्टिक लावायची संधी मलाही मिळायची. त्या दिवसात दिसण्याबाबत प्रचंड कॉम्प्लेक्स असणा-या मलाही वाटायचं, की मीही सुंदर दिसते, सुंदर नाचते. हा कॉन्फिडन्स मिळाला लागू मॅडमच्या नाचातून!
 
आता कितीतरी वर्ष सरली. मध्यंतरी ’गॅदरिंग’ हा शब्द उच्चारला की ’मुलाचं’ गॅदरिंग हेच डोक्यात होतं. माझ्या स्वत:च्या गॅदरिंगबाबत पार विसरायलाच झालं होतं. हे सगळं आठवलं कारण अवचितपणे परवा लागू मॅडम भेटल्या आणि मेंदूतला तो जादुई कप्पा अचानक उघडला. मी त्यांना न ओळखण्याचा प्रश्नच नव्हता, पण त्यांनाही माझा चेहरा ओळखीचा वाटला. त्या मला जशा आठवतात तशाच आहेत, अगदी त्यांची हेअरस्टाइलही. या इतक्या मोठ्या काळादरम्यान मी एका अल्लड मुलीची एक प्रौढ बाई झाले, पण वयाचा मागमूसही त्यांच्या चेह-यावर दिसला नाही. त्या आजही तितक्याच उत्साही, हस-या आणि हव्याहव्याशा आहेत. माझ्यासारख्या अनेकींच्या आयुष्यात त्यांनी नकळतपणे जो आत्मविश्वास पेरला त्याचंच हे फळ असावं! प्रत्यक्ष फार काही न शिकवता आपल्या कृतीतून बरंच काही शिकवणारे असे शिक्षक आपल्याला लाभले होते, आपण किती भाग्यवान होतो याचा प्रत्यय आज खूप खूप वर्ष सरल्यानंतर आला!

January 17, 2019

व्हॉट्सॅप आई


“सब हो गया ना ठीकठाक? अब कोई प्रॉब्लेम नही आयेगा ना?” अभिजीतने प्लम्बरला विचारलं.
“हा हा, अब ठीक हो गया. लीकेज अंदरतक गया था ना, वो निकाला है. आज मत युज करो बेसिन. कलसे सब ठीक हो जाएगा. कोई प्रॉब्लेम हुआ तो मेसेज भेजना व्हॉट्सॅपपे. आजी के पास है मेरा नंबर.”
“हा ठीक है.”
त्याचे पैसे देऊन अभिने त्याला रवाना केले.
“बरं केलंय ना रे काम? किती काम निघालं बघ. तरी मी म्हणत होते, की नुसता नळ तर गळतोय, तरी इतकी ओल कशी?” आईने अभिला विचारलं.
“हो. काढलंय त्याने लीकेज. पाहिलंय मी. पण आई हा कोण नवीनच प्लम्बर? चौधरीला का नाही बोलावलंस?”
“काही सांगू नकोस त्या चौधरीचं. फोन करून कंटाळले मी. नुसतं ’आज येतो, उद्या येतो’ करतो तो. येत नाही काही नाही. कामं फार झाली आहेत त्याला. मग हा शोधला काल शेवटी. अरे, ते इमर्जन्सी सेवांचं अ‍ॅप डाऊनलोड केलंय ना मी. त्यावर याचा नंबर होता. मग याला व्हॉट्सॅप केला, मग त्याचं उत्तर आलं, आणि आज काम झालं सुद्धा बघ!”
“वा आई! एकदम टेक-सॅव्ही झाली आहेस तू. पण अ‍ॅपवर विश्वासू लोक आहेत ना? कधीकधी कोणीही घरात शिरू शकतं. म्हणून आज मी मुद्दाम आलो पहायला.”
“त्या निमित्ताने का होईना, आलास बाबा. पण हे बघ, आपल्या वाट्याला काय प्रकारची माणसं येतील हे काही सांगता येत नाही. कुठेतरी विश्वास टाकावाच लागतो! अरे, त्या अ‍ॅपवर इलेक्ट्रिशियन, रंगारी असे पण लोक आहेत. या मोबाईलमुळे आणि त्यावरच्या अ‍ॅप्समुळे किती सोय झाली आहे बघ!”
अभिने मोठी जांभई दिली आणि आळस दिला.
“पण फार वेळ गेला पण या सगळ्यात. जाम भूक लागलीये. आता घरी जाऊन जेवायला फार उशीर होईल. आज इकडेच जेवतो. काय केलंय्स जेवायला?”
आई एकदम चपापली. “अरे घरी केलं असेल ना मानसीने…”
“असेल की. पण मला आता कंटाळा आलाय. कसली भाजी आहे? पोळ्या नसतील, त्या आणतो मी खालून.”
“अरे सकाळपासून त्या प्लम्बरच्याच मागे होते. काहीच केलं नाहीये. पण ते एक अ‍ॅप केलंय मी डाऊनलोड. चांगलं घरगुती जेवण घरपोच देतात, त्यावरून मागवू का? अरे नाहीतर खालचा शेट्टी पण देतो इडली-डोसा घरी दहा मिनिटात. थांब त्यालाच फोन लावते. चालेल ना?”
अभि आईकडे बघतच राहिला.
“आई, घरात कांदे-बटाटे तरी असतील ना? दहा मिनिटांत रस्सा होईल. मी करू का?” तो बाह्या सरसावून उठलाच.
“का रे?” आई हसून म्हणाली, “तुम्ही तर येता-जाता बाहेरचं खाता. आईने मात्र घरीच करायचं, असं का?”
“तसं अजिबात नाही आई. पण… बरं असुदे. तू मागव शेट्टीकडून तुला पाहिजे ते. पण आज मला तुझं स्वयंपाकघर चेक करायचंय.”
“वा रे वा. मॅनेजर साहेब आज आईचं चेकिंग करणार तर.”
“आई! असं काय तिरकं बोलतेय्स? पण ठीक आहे. तसं समज. आई, मी तुझ्याकडे खायला मागतोय, आणि तू मला विकतचं काहीतरी खायला देतीयेस हेच मला पटत नाहीये. ओके, तुझ्याकडे पोळी-भाजी तयार नसेल, पण तू ती पटकन करायची तयारीही दाखवत नाहीयेस, हेही काहीतरी खूपच वेगळं आहे. बर, बाकी काही नाही, तर थालिपीठाची भाजणी, धिरड्याचं पीठ हे तरी असतंच तुझ्याकडे. पण सगळं सोडून तू डायरेक्ट फूड अ‍ॅपच काढलंस. म्हणजे तू टेक-सॅव्ही असलीस, तरी मुलाला भूक लागलेली असताना तू काही अशी वागणार नाहीस. काहीतरी पाणी मुरतंय. This is not you आई.”
अभिचं बोलणं ऐकून आईचा चेहरा उतरला.
“भाजणी, आंबोळ्यांचं पीठ… काहीच करत नाही रे आताशा घरी. भाजीही कधीतरीच करते. नेमकं आज घरात काहीच नाही.”
“अगं, मग तू जेवतेस तरी काय रोज?”
“असंच, वरण-भात, कधी खिचडी, कधी रव्याची-नाचणीची खीर… भाजी-पोळीही करते रे, नाही असं नाही… पण रोज करतेच असं नाही.” ही कबूली देत असतानाही आईचा चेहरा कसनुसा झाला.
“का? अशी का आबाळ करतेय्स स्वत:ची?” 
“आबाळ असं  नाही, पण कंटाळाच येतो एकटीसाठी काही करायचा.”
“आई, मानसी तुला डबा देते म्हणाली, तर तू नको म्हणालीस. स्वयंपाकाला बाई लाव, तर एकटीसाठी काय करायची बाई, म्हणून तीही लावली नाहीस. आणि स्वत:ही काही करत नाहीयेस! मला काही समजेनासंच झालंय… आई, मी आणि दादाने घरचं, सकस अन्न खावं अशा सवयी लहान असताना तू मुद्दाम आम्हाला लावल्यास.  आम्ही कुठेही गेलो तरी आमची आबाळ होऊ नये म्हणून भाज्या, कोशिंबीरी करायला तू आम्हाला आग्रहानी शिकवलंस. मला तर घरात तू केलेले लाडू नाहीत, चिवडा नाही असा दिवसच आठवत नाही. आणि आज हे असं? जिने सतत आम्हाला, आमच्या मित्रांना, नातेवाईकांना  स्वत:च्या हातचं जेवायला घातलं, ती आई आज स्वत:च जेवत नाही? तिच्या घरातले डबे हे आज रिकामे? हे भयंकर आहे आई. काय कारण आहे याचं?”
“काही कारण नाही रे. आसक्तीच संपलीये सगळ्याची. करून करून वीट आला स्वयंपाकाचा. एकेकाळी दिवसचे दिवस स्वयंपाकघराबाहेर पडत नव्हते. आता नकोच वाटतं. आणि  हौसेने करायचं तरी कोणासाठी? तुम्ही मुलं, सुना, नातवंडं सतत बिझी. आपलं रोजचं बोलणं फोनवर. दादाचा फोन सकाळी, तुझा संध्याकाळी. आज किती दिवसांनी इतका शांतपणे माझ्याकडे आलास सांग बरं. सणासुदीला मीच येते तुमच्याकडे. तेव्हा करते काहीबाही.  पण रोज एकटीसाठी रांधायला, तेही इतकंइतकंसं… नकोच वाटतं. तुमच्या भाषेत सांगायचं, तर माझी ही ’कंटाळ्याची फेज’ आलेली आहे. आईने काय सतत करतच राहायला हवं का?” आईने एकदाचं बोलून टाकलं.
“आई, तेच म्हणतोय मी. तुला मुद्दा कळत नाहीये. तूच रोज स्वयंपाक केलाच पाहिजेस, तू आयतं काही खाल्लं नाही पाहिजेस असं कोणीच म्हणत नाहीये. तू उलट इतकी टेक-सॅव्ही आहेस, स्वतंत्र आहेस, स्वतंत्र राहतेस, स्वत:च्या विश्वात रमलेली आहेस, नवीन गोष्टी चटकन शिकतेस, याचा प्रचंड अभिमान वाटतो आम्हाला सगळ्यांनाच. पण हे तुझं वागणं तुझ्याच आत्तापर्यंतच्या वागण्याशी विसंगत आहे. तुला नाही का असं वाटत? आई, भाज्या, सॅलड्ज, डाळी, फळं का खायची असतात हे काय मी सांगायचं का तुला आता? आणि तुझ्या त्या व्हॉट्सॅपवरच्या मैत्रिणी नाही का सल्ले देत तुला? त्या कधी अचानक घरी आल्या तर काय देतेस त्यांना?”
“त्या कशाला घरी येतायेत? तोही विरंगुळा तेवढ्यापुरताच. त्यांना काही सांगायला जात नाही मी बरंका. आजकाल त्याही भेटी बाहेरच हॉटेलात होतात. घरात भेटायचं असेल तर आधी व्हॉट्सॅपवरच ठरतं. मग तेवढ्यापुरतं मागवते सामान किराणामालाच्या एका अ‍ॅपवरूनच.”  आईला हे बोलता बोलताच हसू आलं. अभिही हसला.
“आई, प्लीज असं वागू नकोस. नीट खा-पी. आयुष्यभर तुला साग्रसंगीत खाताना, खायला घालताना पाहिलंय गं. हे तुझं ओकंबोकं स्वयंपाकघर बघताना कसं वाटतं हे मी नीट शब्दात सांगू शकत नाही तुला…”
“नको बोलूस काही. मला कळत नाही असं वाटतं का रे तुला?  पण आता या वयात ’तू चुकतेस’ असं सांगणारं कोणी राहिलं नाही. कशाचीच उमेद वाटत नाही. कोणासाठी करायचं असा प्रश्न सतत पडतो. स्वत:साठी काही केलंच नाही ना आजवर. पण आज तू हक्काने बोललास. खरंच बरं वाटलं. बर आता एक काम कर. शेट्टीचं पार्सल येईल. तोवर खाली जा आणि केळी घेऊन ये. बाकी काही नाही, तर गोड म्हणून शिकरण तरी करते. लहान असताना, तेवढी असली तरी तुझा चेहरा खुलायचा.” आई प्रेमाने अभिकडे बघत म्हणाली.
“आणतो. पण आई एक प्रॉमिस कर. तू रोज सकाळ-संध्याकाळ व्यवस्थित जेवशील. पाहिजे तर मी भाजी आणून देत जाईन तुला दर रविवारी.”
“नको रे. तू कशाला आणतोस? भाजीसाठीही एक अ‍ॅप आहे ना माझ्याकडे. ताजी भाजी मिळते त्यावर. जेवेन मी आता नीट. पाहिजे तर तुला फोटोही पाठवेन रोज…”
“व्हॉट्सॅपवर!” दोघेही एकदमच हसत हसत म्हणाले!
*****