अभिषेकचा हेअरबँड

दोन दिवसांपूर्वी माझा छोटा मित्र भेटला.. छोटा म्हणजे कॉलेजकुमार आहे.. केस काहीतरी वेगळेच दिसत होते..
"अरे हे केसांचं काय केलं आहेस? काहीतरी वेगळाच दिसत आहेस.."
"थँक्स गं.. अगं मी केसाला हेअरबँड लावलाय! ही सध्याची लेटेस्ट फ़ॅशन आहे.. ’अभिषेक बच्चन हेअरबँड’"
मी ऐकून चाटच पडले..
"म्हणजे काय? अभिषेकचा कसला हेअरबँड? आणि तू चक्क हेअरबॅंड लावला आहेस? मुलींसारखा?"
"अगऽऽऽऽऽऽ.." माझ्या अज्ञानाची कीव करत तो म्हणाला, "पाहिलं नाहीस का? मधे त्याने केस वाढवले होते, तेव्हा त्याला ते मॅनेज करता येईनात.. म्हणून तो असा हेअरबँड लावायला लागला! बघ ना, कसला मस्त आहे ना? एकदा लावला की केस फ़िट्ट बसतात.. हिट आहे.."
"अरे पण तो लावतो म्हणून तूही लावतोस? हेअरबँड तर आत्तापर्यंत मुलीच वापरायच्या असं ऐकलं होतं मी!"
"तसं काही नसतं गं आता.. माझे मित्र आणि मैत्रिणी.. सगळे वापरतो.. इट्स युनिसेक्स यू नो!"

मी तर गारच पडले होते. साधारणपणे कालपरवापर्यंत मुलं केस कापायची अशी माझी समजूत होती. पण ते तरी काय करणार बिचारे? अभिषेक बच्चन जर केस वाढवून हेअरबँड लावणार असेल, तर त्यांनाही तसेच करणे भागच नव्हते का?

मुळात अभिषेकला केस वाढवायचे काय पडले होते? हा आधी केस वाढवणार आणि मग ते सावरता येत नाहीत म्हणून हेअरबँड लावणार! वर हे ’यूथ आयकॉन’.. याच्याकडे पाहून देशातले समस्त मुलगे जोमानी केस वाढवणार आणि वर हा ’यूनिसेक्स हेअरबँड’ लावून मिरवणार!

हे मुलग्यांचं ’केस वाढवणं’ प्रकरण काही कळत नाही मला.. वर्षानुवर्षं चालत आलेले संकेत आहेत, न्हाव्याची दुकानं गल्लोगल्ली आहेत.. बरं न्हावी नको असेल तर ’पार्लर्स’ही आहेत बायकांसारखी.. पण!!!!

असाच एक डायलॉग तुळशीबागेतल्या एका दुकानातही ऐकला..

दुकान टिपीकल ’तुळशीबाग’ थाटाचे होते.. म्हणजे टिचभर जागा आणि प्रचंड सामान.. टिकल्या, बांगड्या, विविध पिना, रबर्स, रबरबँड्स असे काही काही.. माझ्याच शेजारी एक जोडपं होतं.. म्हणजे असावं बहुदा.. कारण त्यांची बर्‍यापैकी जवळीक वाटत होती.. पण ती तशी आजकाल ’नुसत्या मित्रमैत्रिणींमधेही’ असते.. असो!
मुलगा: "ए हे बघ, इथे ते तसे रबरबँड्स आहेत"
मुलगी: "कोणते रे?
मुलगा:"ते बघ की.. छोटे.. ओ भैय्या, इसमें ब्लॅक कलर है क्या?"
भैयानी इमानदारीत काळ्या रंगाचे रबर्स काढून दिले.. ते पाहून तो मुलगा एकदम खुश झाला. मुलीला म्हणाला..
"ए हे बघ, कसले परफ़ेक्ट आहेत ना.. असेच बघत होतो मी.."
"पण मला असे नको आहेत, फ़ार घट्ट बसतात"
आता मी दोघांच्याही केसांच्या लांबीकडे पाहिले.. मुलीला खरं तर रबरची गरज नव्हती पण मुलाला कात्रीची मात्र गरज होती!
"तुझ्यासाठी कुठे, मी माझ्यासाठी बघतोय!!!!!"
हे त्या मुलीलाही अपेक्षित नसावं बहुदा. तो मात्र जाम एक्साईट झाला होता मनासारखे रबरबँड्स बघून..

"ए, तु केस नाही बांधणारेस.. किती बोअर दिसतं ते.. !"
"चिल्ल! मी खरच घेतोय हे रबर्स. इट्स सो कूल. तुलाही आवडेल, जस्ट वेट. कैसे दिये भैय्या? दस देदो, बराबर रेट लगाना हां.."

मला पुन्हा एकदा शंभर प्रश्न पडले! का? पुरुषांना केस वाढवायचे आकर्षण का वाटायला लागेले असेल? नाही म्हणजे साधू केस वाढवतात (कारण ’साधनेला’ बसल्यावर कुठे केसाबीसांकडे लक्ष जाणार ना?), अगदी पुराणकाळात ग्रीक लोक, रेड इंडीयन पुरुषांचेही लांब केस असायचे, अगदी वेण्याबिण्या.. पण त्याला शेकडो वर्ष लोटली ना? हे आत्ता का? कोणीतरी एक सलमान खान एका सिनेमात मधे भांग पाडून बॉबकट करतो, की त्याचे समस्त चाहते बॉबकट मधे.. अभिषेक हेअरबँड लावतो की हौसेनी मुलगे चक्क तुळशीबागेत जाऊन तसले हेअरबँड विकत घेतात.. या मोठ्या, बड्या लोकांनी असली फ़ॅडं केली की आपण लग्गेच त्यांचं अंधानुकरण करणं कितपत योग्य आहे?- निदान लांब केसांबाबत तरी! खासकरून कॉलेजची मुलं तर असल्या आचरटपणाला लग्गेच भुलतात.. लांब केसांनी काय अभ्यास अजून चांगला होतो का? की मैत्रिणीवर जास्त इम्प पडते? का ’हा’ करतोय म्हणून ’मी’ पण?

कल्पना करा, तुम्ही कोणत्याही महत्त्वाच्या कामासाठी कोणत्याही मोठ्या कार्यालयात गेलात आणि तिथला इन-चार्ज किंवा मेन माणूस असा लांब केसांचा असेल तर कमीतकमी पहिलं इम्प्रेशन तरी वाईट नाही होणार? तुमची मैत्रिण किंवा बहीण तिच्या होणार्‍या नवर्‍याशी तुमची पहिल्यांदा ओळख करून देतीये- त्याचे केस पोनीटेल मधे बांधले आहेत!- तुमच्या मनात तिच्या निवडीबद्दल शंका नाही येणार क्षणभर तरी? त्यापेक्षा आपल्या आर्म्ड फोर्सेस मधले जवान पहा. व्यायामानी कमावलेलं शरीर आणि त्यांचा तो खास ’सोल्जर कट’! मनात आपोआप एक आदराची भावना निर्माण होत नाही? केस पिंजारलेला जवान हा ’जवान’ वाटेल? त्याचा निम्मा वेळ आरश्यासमोर ’केस मॅनेज’ करण्यात जाणार असेल तर तो त्याची ड्युटी व्यवस्थित बजावू शकेल? तेच कशाला? कोणत्याही क्षेत्रातले उच्च पदाला पोचलेले पुरुष पहा- एक तर बिचारे इतकं काम आणि अविरत परिश्रम करतात की त्या उच्चपदाला पोचेपर्यंत त्यांच्या केसांनी त्यांच्यापासून फ़ारकत घेतलेली असते! पण ज्यांचे शाबूत असतात, ते व्यवस्थित असतात. त्यांना वेळ कुठे असतो असली फॅडं जपायला? हल्ली स्त्रीयाही ’निगा राखणं होत नाही, बघायला वेळ होत नाही’ म्हणून केस छोटे ठेवतात, आणि प्रॅक्टीकली पाहिलं तर ते योग्यच आहे. तर मग पुरुषांचा हा अट्टाहास का? केवळ ते सध्या ’इन थिंग’ आहे म्हणून?

यात असाही मुद्दा उपस्थित होऊ शकतो की ’दिसण्यात काय आहे, काम, कर्तृत्व महत्त्वाचं’ वगैरे. मान्य आहे. तरीपण खूप हुशार, कर्तृत्ववान, प्रगल्भ माणूस लांब केस ठेवेल, ठेवू शकेल हे लॉजिक काही मनाला पटत नाही बुवा! (इथे उगाचच हरीहरन आणि प्रल्हाद कक्कर का आठवत आहेत मला? )

सुंदर, दाट, लांब, काळेभोर केस हा दागिना- पण स्त्रीयांचा! पुरुषांचा नव्हे. एकतर निसर्गत: पुरुषांच्या केसांना इतकी वाढ नसते. तरीपण ते वाढवायचे आणि त्याला निरनिराळी आभूषणं चढवायची इतकी हौस का? ’चिनी कम’ या चित्रपटात अमिताभनी प्रथमच त्याच्या इतक्या मोठ्या कारकीर्दीत केसाचा पोनी घातला आहे- तोही त्याची आई त्याला नंतर छाटायला लावते- तो ’मुलीच्या’ वडीलांना भेटायला जाणार म्हणून!! तुम्ही पाहिलं असेल तर बहुतांश हिंदी सिनेमात तर लांब केस ’राखून’ असलेला व्हिलनच असतो!!! म्हणजे बघा!

अर्थात नियमाला अपवाद आहेतच- रफ़ेल नदाल, महेंद्र धोनी, ’क्रिश’मधला हृतिक.. पण हे अपवादच हं! असेल गल्लोगल्ली फ़िरायला लागले तर खचितच आवडणार नाही! तात्पर्य काय की मुलग्यांनी लांब केस ठेवलेले अजिबात चांगले दिसत नाही.. (खुद्द बायकांचच तसं मत आहे! उद्या ’ऍशला आवडत नाहीत’ म्हणून अभिषेक केस कापून ’सभ्य कट’ करतो की नाही बघा!) असल्या फॅशनी काय येतात आणि जातात.. तुम्ही त्याकडे लक्ष देऊ नका. तुम्ही आपली जगमान्य असलेली हेअरस्टाईलच ठेवा.. लांब केसांचं डिपार्टमेन्ट स्त्रीयांकडेच ठेवा.. आधीच का स्त्री-पुरुषांमधे वादाचे विषय कमी? त्यात ’तुझे केस लांब की माझे, माझे जास्त छान की तुझे’ ई वाद नकोत! तुम्ही फ़क्त स्त्रीयांच्या लांब, सुंदर केसांची स्तुति करा.. don't compete, compliment!

बूमरँग(२)- दुसरा शेवट

भाग २

प्रिय वाचक, ’बूमरँग’चा दुसरा शेवटही लिहीत आहे. ’बूमरँग’या नावाशी तो अर्थातच जुळणारा आहे.. शेवट असाही होऊ शकतो असे मला वाटले.. तुम्हाला काय वाटले तेही कळवा..

रजनीकांत त्याच्या आलिशान बंगल्यातल्या आलिशान खोलीतल्या आलिशान पलंगावर पसरला होता.. तळमळत होता बिचारा.. नजर दर मिनिटाला शेजारीच पडलेल्या मोबाईलवर जात होती.. पण तो काही वाजत नव्हता.. त्याला आठवले, आठच दिवसांपूर्वी तो किती खुश होता.. त्याच्या स्वप्नातली सुंदरी त्याच्या समोर उभी होती.. स्वर्गातली अप्सराच जणू.. त्याची उर्वशी.. पुरता खुळावला होता तो तिच्यापायी.. आणि तीही गोड हसून त्याच्याकडे पाही, गोड बोले, मोठ्ठे डोळे उघडमीट करे.. हाय! शेवटी त्याने तिला लग्नाचे विचारलेच! घरी आई-बाबा भडकतील याची पूर्ण कल्पना होती त्याला.. पण उर्वशीला त्यांनी एकदा बघीतले की त्यांचा राग कुठल्याकुठे पळून जाईल.. अशी खात्री होती त्याला..

त्याने उर्वशीला ’तो’ प्रश्न विचारताच ती अश्शी लाजली होती की बास! ती लग्ग्ग्ग्गेच ’हो’ म्हणेल अशी अपेक्षा होती बिचार्‍याची.. पण तिने २ दिवस मागून घेतले होते.. त्याला आधी झेपलच नव्हतं ते.. तो.. ’रजनीकांत फातर्फेकर’ एका मुलीला लग्नाचं विचारत होता.. आणि ती चक्क ’२ दिवसांनी सांगते’ म्हणाली होती! पण मग त्याला ते ही आवडले होते! माय गॉड.. काय अदा आहे, काय लाजते ही मुलगी या जमान्यातही.. वॉऽऽऽऽऽव.. रजनी पार घायाळ!

त्यानंतर २ दिवसांनी भेटली होती त्याची ऊ त्याला.. पण बिचारीचा चेहरा पार सुकला होता.. त्याला पाहून तिच्या डोळ्यात चक्क पाणीच आले.. अरे! ही का रडतीये? हिचा नकार आहे की काय?
"रजनी!!!" ऊ नी एक गोड हाक मारली आणि रुमाल डोळ्याला!
"काय झालं प्रिये? तुझ्या डोळ्यात पाणी का? तुला कोणते दु:ख आहे सांग.. माझ्यापासून काही लपवू नकोस लाडके.."
"रजनी.. आय ऍम सॉरी रजनी.. तू मला लग्नाबद्दल विचारलस.. मला तर आकाशच ठेंगण झालं होतं रजू.. पऽऽऽऽऽण..."
"पण काय राणी?" रजनीला राहवेना
"रजू.." मुसमुसतच ऊ म्हणाली, "रजू, आईचा आपल्या लग्नाला विरोध आहे रे!"
"काऽऽऽऽऽय?? पण काऽऽऽऽऽऽ?????" रजनी पुरता गोंधळला..
उर्वशीच्या आईने त्याला पाहिलंही नव्हतं आणि चक्क नकार!
"प्रिये, का विरोध आहे तुझ्या आईचा? तिला सांगितलस ना मी ’कोण’ आहे ते?"
"हो रे राजा.. आधी तेच सांगितलं मी! पण मॉम्स काही ऐकायच्या मूडमधेच नाहिये! चक्क आणि टोटल नाहीच म्हणाली रे ती.. कित्ती कित्ती मनधरणी केली मी तिची.. पण काही ऐकलच नाही तिने माझं.. कारण काय म्हणली माहित्ये? म्हणाली फातर्फेकर खूप मोठी असामी आहे.. आपली उडी नाही तितकी.. तू तो नाद सोड!"
"असं म्हणाली?"
"बघ ना रजू.. असं म्हणाली.. आणि इतकंच नाही, तर म्हणाली की आता रजनीला भेटायचंही नाही, बोलायचं नाही..." इतकं म्हणून ऊ पुन्हा अश्रू गाळायला लागली..रजनीकांत हे ऐकून हतबद्धच झाला!!! हे असं कोणी आपल्याला, आपल्याविषयी म्हणेल अशी अपेक्षाच नव्हती त्याला..

या घटनेला २ दिवस झाले. खरंच ऊचा फोन नाही, की मेसेज नाही.. बोलणं दूर, भेटणं तर अशक्यच!! तळमळत होता बिचारा! आता काय करावे असा विचार करत होता.. चक्क रजनीकांत फातर्फेकरला नकार! हे पचनीच पडत नव्हते त्याच्याकडे! काय नव्हतं त्याच्याकडे आज? तो स्वत: हुशार होता, श्रीमंत तर होताच, सरळमार्गी होता, निर्व्यसनी होता.. वडीलांनी उच्च आदर्श, उच्च विचार त्याच्यापुढे ठेवले होते.. ते तो पाळत होता, त्यावरून चालत होता.. फ़क्त प्रेमात पडला होता इतकंच. ज्या सुंदरीवर तो भाळला होता तिच्याशी लग्न करायची इच्छा होती त्याची.. काय हा इतका मोठा गुन्हा होता? का? का नकार द्यावा त्याला ऊच्या आईने? केवळ तो खूप म्हणजे खूपच श्रीमंत होता म्हणून?? हॉऊ इज इट पॉसिबल??

रजनीला चैन पडेना.. या प्रश्नाचे उत्तर मिळवायचेच या निश्चयाने तो उठला.. त्याने उर्वशीला फोन लावला.. ऊचा उदास आवाज आला..
"हाय रजू.. कसा आहेस तू?"
"ऊ डार्लिंग.. मी अजिबात चांगला नाहिये.. आणि माझी खात्री आहे की तूही माझ्यासारखीच दु:खी आहेस.."
"हो रे रजू.. मॉम्सनी मला अगदी कोंडून ठेवलं आहे रे.. मोबाईलपण तिच्याकडेच असतो, आत्ताही मला चुकूनच दिलाय तिने म्हणून तुझ्याशी बोलता तरी आलं! रजूऽऽऽऽ अजून एक वाईट बातमी द्यायची आहे तुला.."
"आता काय झालं राणी?"
"रजू.. मॉम्स माझं लग्न दुसरीकडे ठरवतीये.."
"काऽऽऽऽऽऽय? हे कसं शक्य आहे ऊ???"
"हे असंच आहे रजू.. माझ्या मॉम्सनी एकदा ठरवलं की ठरवलं.. रजू आता तूच मला इथून सोडवू शकतोस रजू.. मला नाही रहायचं इथे.. मुझे यहाँसे ले चलो.."

ऊचे हुंदके पुन्हा सुरु झाले..आता मात्र रजनी पुरता हबकला.. हे सगळं सहन होईना त्याला.. हे असं का घडत होतं, का झालं होतं?
"मैं आ रहा हूँ ऊ.." असे म्हणून त्याने फोन कट केला..

ऊनी फोन बंद करून शेजारीच बसलेल्या सुप्रियाला टाळी दिली.. दोघींना मनापासून, गदगदून हसू आलं! सगळं कसं प्लॅन प्रमाणे फ़िट्ट चालू होतं! आता रजनी पेटून उठणार होता, सुप्रियाकडे येणार होता, त्यांच्या प्रेमाची साक्ष देणार होता, तो कसा ऊशिवाय जगू शकणार नाही हे पटवणार होता, आणि शेवटी सुप्रियाची परवानगी घेणारच होता त्यांच्या लग्नासाठी! मग? मग ऊ रजनीची बायको होऊन त्यांच्याकडे ऐश्वर्यात दिवस घालवणार होती! फातर्फेकर आणि परिवाराला कोण विचारतंय.. रजनीसुद्धा त्यांना काही बोलू देणार नव्हता..

दोघी आतूरतेनी रजनीची वाट पहायला लागल्या..

पण त्याला इतका वेळ का लागत होता? त्यांच्या अंदाजानुसार रजनी अर्ध्या तासात यायला हवा होता.. पण ३ तास झाले की.. रजनीकांतची होंडा सिटी काही त्यांच्याकडे येईना.. दोघी अंमळ काळजीत पडल्या..

पण आला.. आला एकदाचा रजनी.. हुश्श्श्श!!

सुप्रिया प्रथमच पहात होती त्याला.. बरा होता की दिसायला.. उंचापुरा, सावळा, स्मार्ट.. आणि श्रीमंत तर होताच होता!!! सुप्रियानी मनातल्यामनात ऊच्या निवडीचे कौतुक केले.. अगदी ’लाखोंमें एक’ जावई मिळाला होता तिला..

रजनीचा चेहरा खूप गंभीर होता.. असणारच ना.. सुप्रियानीदेखील प्रसंगानुरुप रागीट चेहरा केला..

"नमस्कार आई.. मी रजनीकांत फातर्फेकर."
"तू? तू इथे का आला आहेस? आधी चालता हो इथून.."
"आई रागावू नका इतक्या.. माझं ऐकून तरी घ्या.."
"हे बघ, मला तुझं काहीएक ऐकायचे नाहीये! तुमचं आणि आमचं जमणं शक्य नाहीये.. मी उर्वशीला योग्य असं स्थळ पाहिलंय.. ते प्रेमबिम मला काही ऐकायचं नाहीये.. तू तिला विसरावस हे उत्तम!"

"तेच सांगायला आलोय मी आई.. मी तुमच्या मोठेपणासमोर आणि साधेपणासमोर नतमस्तक आहे. आमच्या 'फातर्फेकर' नावाला तुम्ही भुलला नाहीत, आमची श्रीमंती पाहिली नाहीत.. अहो, फातर्फेकरांचा मुलगा एखाद्या मुलीला मागणी घालतोय म्हणल्यावर मुलीकडच्या लोकांनी एरवी विचारही केला नसता होकार द्यायला.. पण तुम्ही तश्या नाही.. तुम्ही सामान्य नाही.. तुम्ही तुमच्या कुवतीचा आधी विचार केलात.. तुम्हाला आमच्यासारखं बडं घराणं आणि स्थळ झेपण्यासारखं नाही हे तुम्ही आधीच मान्य केलंत.. नसती स्वप्न उर्वशीला दाखवली नाहीत.. अश्या विभिन्न स्टेटसच्या लोकांनी लग्न केलं तर कायकाय प्रॉब्लेम्स येऊ शकतात हे तुम्हाला बरोब्बर कळलं.. कदाचित ऊ आमच्या घरी रुळणार नाही, माझ्या घरचे तिला कधीच सून म्हणून स्वीकारणार नाहीत हे तुम्हाला जाणवलं.. काय हा तुमचा मोठेपणा.. माझ्या वडीलांनी माझ्यापुढे कायमच उच्च आदर्श ठेवले, मोठ्यांचा मान राखायला शिकवलं, त्यांना योग्य तो सन्मान द्यायला शिकवलं, त्यांच्या विचारांनी पुढे जायला शिकवलं.."

रजनी क्षणभर थांबला.. सुप्रियाला जाणवले की काहीतरी चुकतंय.. संभाषण कुठल्यातरी चुकीच्या दिशेनी जात आहे.. पण ती बोलायच्या आधीच रजनी पुढे बोलू लागला..

"म्हणूनच उर्वशीशी मी फोनवर बोललो, त्यानंतर थोडा विचार केला.. रागाच्या भरात मी काही चुकीचे तर करत नाहीये ना.. असं म्हणून थोडा थांबलो.. आई, मी खरंच भारावून गेलो आहे तुमच्या विचारांच्या खोलीमुळे. तुमच्याइतकी प्रगल्भता आम्हाला कधी येणार? मला तुमच्या उच्च विचारांची खोली कळली आहे आई.. मला मान्य आहे तुमचा निर्णय.. खरंय.. आमचे आणि तुमचे जमणे शक्य नाही.. पुढे जाऊन जटील प्रश्न निर्माण होण्यापेक्षा.. आत्ताच, इथेच, या क्षणीच आम्ही आमच्या प्रेमाची आहुति दिलेली बरी.. काही दिवस जड जाईल.. पण आम्ही तरून जाऊ त्यातून.. तुम्ही उर्वशीसाठी तुमच्या कुवतीप्रमाणे स्थळ पाहिले आहे, तिथेच ती सुखानी राहील.. तिच्या सुखासाठी मी मनावर दगड ठेवून हा निर्णय घेतला आहे आई.. मी उर्वशीला विसरेन.. हो, माझा निर्णय पक्का आहे.. तुमच्या व्यवहारीपणामुळे आणि दूरदृष्टीमुळेच मी हा कठोर निर्णय घेऊ शकलो आई.. तुमच्या इच्छेविरुद्ध मी नाही करणार तिच्याशी लग्न..आणि ही काळ्या दगडावरची रेघ समजा! मी निघतो.. तुम्ही तिला समजवा.. दिल्या घरी सुखी राहील ती.. येतो मी आई.. आशीर्वाद द्या.."

रजनीकांत ताडताड बोलून निघून गेला.. सुप्रिया तो गेलेल्या दिशेला पहात राहिली..

समाप्त!

बूमरँग (२)

भाग २:-

रजनीकांत त्याच्या आलिशान बंगल्यातल्या आलिशान खोलीतल्या आलिशान पलंगावर पसरला होता.. तळमळत होता बिचारा.. नजर दर मिनिटाला शेजारीच पडलेल्या मोबाईलवर जात होती.. पण तो काही वाजत नव्हता.. त्याला आठवले, ८च दिवसांपूर्वी तो किती खुश होता.. त्याच्या स्वप्नातली सुंदरी त्याच्या समोर उभी होती.. स्वर्गातली अप्सराच जणू.. त्याची उर्वशी.. पुरता खुळावला होता तो तिच्यापायी.. आणि तीही गोड हसून त्याच्याकडे पाही, गोड बोले, मोठ्ठे डोळे उघडमीट करे.. हाय! शेवटी त्याने तिला लग्नाचे विचारलेच! घरी आई-बाबा भडकतील याची पूर्ण कल्पना होती त्याला.. पण उर्वशीला त्यांनी एकदा बघीतले की त्यांचा राग कुठल्याकुठे पळून जाईल.. अशी खात्री होती त्याला..

त्याने उर्वशीला ’तो’ प्रश्न विचारताच ती अश्शी लाजली होती की बास! ती लग्ग्ग्ग्गेच ’हो’ म्हणेल अशी अपेक्षा होती बिचार्‍याची.. पण तिने २ दिवस मागून घेतले होते.. त्याला आधी झेपलच नव्हतं ते.. तो.. स्वत: ’रजनीकांत फातर्फेकर’ एका मुलीला लग्नाचं विचारत होता.. आणि ती चक्क ’२ दिवसांनी सांगते’ म्हणाली होती! पण मग त्याला ते ही आवडले होते! माय गॉड.. काय अदा आहे, काय लाजते ही मुलगी या जमान्यातही.. वॉव.. रजनी पार घायाळ!

त्यानंतर २ दिवसांनी भेटली होती त्याची ऊ त्याला.. पण बिचारीचा चेहरा पार सुकला होता.. त्याला पाहून तिच्या डोळ्यात चक्क पाणीच आले.. अरे! ही का रडतीये? हिचा नकार आहे की काय?
"रजनी!!!" ऊ नी एक गोड हाक मारली आणि रुमाल डोळ्याला!
"काय झालं प्रिये? तुझ्या डोळ्यात पाणी का? तुला कोणते दु:ख आहे सांग.. माझ्यापासून काही लपवू नकोस लाडके.."
"रजनी.. आय ऍम सॉरी रजनी.. तू मला लग्नाबद्दल विचारलस.. मला तर आकाशच ठेंगण झालं होतं रजू.. पऽऽऽऽऽण..."
"पण काय राणी?" रजनीला राहवेना
"रजू.." मुसमुसतच ऊ म्हणाली, "रजू, आईचा आपल्या लग्नाला विरोध आहे रे!"
"काऽऽऽऽऽय?? पण काऽऽऽऽऽऽ?????" रजनी पुरता गोंधळला.. उर्वशीच्या आईने त्याला पाहिलंही नव्हतं आणि चक्क नकार!
"प्रिये, का विरोध आहे तुझ्या आईचा? तिला सांगितलस ना मी ’कोण’ आहे ते?"
"हो रे राजा.. आधी तेच सांगितलं मी! पण मॉम्स काही ऐकायच्या मूडमधेच नाहिये! चक्क आणि टोटल नाहीच म्हणाली रे ती.. कित्ती कित्ती मनधरणी केली मी तिची.. पण काही ऐकलच नाही तिने माझं.. कारण काय म्हणली माहित्ये? म्हणाली फातर्फेकर खूप मोठी असामी आहे.. आपली उडी नाही तितकी.. तू तो नाद सोड!"
"असं म्हणाली?"
"बघ ना रजू.. असं म्हणाली.. आणि इतकंच नाही, तर म्हणाली की आता रजनीला भेटायचंही नाही, बोलायचं नाही..." इतकं म्हणून ऊ पुन्हा अश्रू गाळायला लागली..रजनीकांत हे ऐकून हतबद्धच झाला!!! हे असं कोणी आपल्याला, आपल्याविषयी म्हणेल अशी अपेक्षाच नव्हती त्याला..

या गोष्टीला २ दिवस झाले. खरंच ऊचा फोन नाही, की मेसेज नाही.. बोलणं दूर, भेटणं तर अशक्यच!! तळमळत होता बिचारा! आता काय करावे असा विचार करत होता.. चक्क रजनीकांत फातर्फेकरला नकार! हे पचनीच पडत नव्हते त्याच्याकडे! काय नव्हतं त्याच्याकडे आज? तो स्वत: हुशार होता, श्रीमंत तर होताच, सरळमार्गी होता, निर्व्यसनी होता.. वडीलांनी उच्च आदर्श, उच्च विचार त्याच्यापुढे ठेवले होते.. ते तो पाळत होता, त्यावरून चालत होता.. फ़क्त प्रेमात पडला होता इतकंच. ज्या सुंदरीवर तो भाळला होता तिच्याशी लग्न करायची इच्छा होती त्याची.. काय हा इतका मोठा गुन्हा होता? का? का नकार द्यावा त्याला ऊच्या आईने? केवळ तो खूप म्हणजे खूपच श्रीमंत होता म्हणून?? हॉऊ इस इट पॉसिबल??

रजनीला चैन पडेना.. या प्रश्नाचे उत्तर मिळवायचेच या निश्चयाने तो उठला.. त्याने उर्वशीला फोन लावला.. ऊचा उदास आवाज आला..
"हाय रजू.. कसा आहेस तू?"
"ऊ डार्लिंग.. मी अजिबात चांगला नाहिये.. आणि माझी खात्री आहे की तूही माझ्यासारखीच दु:खी आहेस.."
"हो रे रजू.. मॉम्सनी मला अगदी कोंडून ठेवलं आहे रे.. मोबाईलपण तिच्याकडेच असतो, आत्ताही इथे चुकूनच राहिलाय तिने म्हणून तुझ्याशी बोलता तरी आलं! रजूऽऽऽऽ अजून एक वाईट बातमी द्यायची आहे तुला.."
"आता काय झालं राणी?"
"रजू.. मॉम्स माझं लग्न दुसरीकडे ठरवतीये.."
"काऽऽऽऽऽऽय? हे कसं शक्य आहे ऊ???"
"हे असंच आहे रजू.. माझ्या मॉम्सनी एकदा ठरवलं की ठरवलं.. रजू आता तूच मला इथून सोडवू शकतोस रजू.. मला नाही रहायचं इथे.. मुझे यहाँसे ले चलो.." ऊचे हुंदके पुन्हा सुरु झाले..

आता मात्र रजनी पुरता हबकला.. हे सगळं सहन होईना त्याला.. हे असं का घडत होतं, का झालं होतं? "मैं आ रहा हूँ ऊ.." असे म्हणून त्याने फोन कट केला..

ऊनी फोन बंद करून शेजारीच बसलेल्या सुप्रियाला टाळी दिली.. दोघींना मनापासून, गदगदून हसू आलं! सगळं कसं प्लॅन प्रमाणे फ़िट्ट चालू होतं! आता रजनी पेटून उठणार होता, सुप्रियाकडे येणार होता, त्यांच्या प्रेमाची साक्ष देणार होता, तो कसा ऊशिवाय जगू शकणार नाही हे पटवणार होता, आणि शेवटी सुप्रियाची परवानगी घेणारच होता त्यांच्या लग्नासाठी! मग? मग ऊ रजनीची बायको होऊन त्यांच्याकडे ऐश्वर्यात दिवस घालवणार होती! फातर्फेकर आणि परिवाराला कोण विचारतंय.. रजनीसुद्धा त्यांना काही बोलू देणार नव्हता..

दोघी आतूरतेनी रजनीची वाट पहायला लागल्या..

पण त्याला इतका वेळ का लागत होता? त्यांच्या अंदाजानुसार रजनी अर्ध्या तासात यायला हवा होता.. पण ३ तास झाले की.. रजनीकांतची होंडा सिटी काही त्यांच्याकडे येईना.. दोघी अंमळ काळजीत पडल्या..

पण आला.. आला एकदाचा रजनी.. हुश्श्श्श!!

सुप्रिया प्रथमच पहात होती त्याला.. बरा होता की दिसायला.. उंचापुरा, सावळा, स्मार्ट.. आणि श्रीमंत तर होताच होता!!! सुप्रियानी मनातल्यामनात ऊच्या निवडीचे कौतुक केले.. अगदी ’लाखोंमें एक’ जावई मिळाला होता तिला..

रजनीचा चेहरा खूप गंभीर होता.. असणारच ना.. सुप्रियानीदेखील प्रसंगानुरुप रागीट चेहरा केला..

"नमस्कार आई.. मी रजनीकांत फातर्फेकर."
"तू? तू इथे का आला आहेस? आधी चालता हो इथून.."

"आई रागावू नका इतक्या.. माझं ऐकून तरी घ्या.."

"हे बघ, मला तुझं काहीएक ऐकायचे नाहीये! तुमचं आणि आमचं जमणं शक्य नाहीये.. मी उर्वशीला योग्य असं स्थळ पाहिलंय.. ते प्रेमबिम मला काही ऐकायचं नाहीये.. तू तिला विसरावस हे उत्तम!"

"तेच सांगायला आलोय मी आई.. मी तुमच्या मोठेपणासमोर आणि साधेपणासमोर नतमस्तक आहे. जगात पैश्याला महत्त्व न देणारे लोक पण असतात हे मला केवळ तुमच्यामुळे समजले.. आमच्या ’फातर्फेकर’ नावाला तुम्ही भुलला नाहीत, आमची श्रीमंती पाहिली नाहीत.. अहो, ’फातर्फेकरांचा’ मुलगा एखाद्या मुलीला मागणी घालतोय म्हणल्यावर मुलीकडच्या क्षणभरही विचार केला नसता होकार द्यायला.. पण तुम्ही तश्या नाही.. तुम्ही असामान्य आहात.. तुम्हाला तुमच्या आणि आमच्या स्टेटसमधली दरी जाणवली, आणि त्यातून कायकाय प्रॉब्लेम निर्माण होऊ शकतील तेही.. ऊशी फोन झाल्यानंतर मी प्रचंड संतापलो होतो.. पण माझ्या वडीलांनी केलेल्या संस्कारांनी मला वाचवलं.. माझ्या वडीलांनी माझ्यापुढे कायमच उच्च आदर्श ठेवले, मोठ्यांना योग्य तो सन्मान द्यायला शिकवलं, त्यांच्या विचारांनी पुढे जायला शिकवलं.. म्हणून मी थोडा थांबलो.. विचार केला.. म्हणलं तुम्ही बोलताय त्यात तथ्य आहे खरं.. ’फातर्फेकरांना’ नाकारून तुम्ही एखादा गरीब, असातसा, सामान्य मुलगा तुमच्या लाडक्या लेकीसाठी का बरं पाहिला असेल? तेव्हा माझ्या लक्षात आलं.. "

रजनी क्षणभर थांबला.. सुप्रियाला जाणवले की काहीतरी चुकतंय.. संभाषण कुठल्यातरी चुकीच्या दिशेनी जात आहे.. पण तिला बोलायला रजनीनी संधीच दिली नाही..

"तेव्हा मला जाणवली, आई, तुमच्या उच्च विचारांची खोली.. तुमची महानता कळली मला.. पैसा काय आज आहे, उद्या नाही.. वाडवडिलांपासून आलेला पैसा काय कोणाकडेही असेल.. पण तो टिकवायला तुमच्या अंगात धमक हवी.. त्यासाठी तुमच्या अंगीही कष्ट करायची तयारी हवी, जिद्द हवी.. मी माझ्या वडिलांच्या पैश्यावर आरामाचं आयुष्य जगत होतो आई.. पण तुम्ही माझ्या डोळ्यात अंजन घातलत.. मला माझ्या स्वत्वाची जाणीव करून दिलीत.. तुमचे लाख लाख आभार.. स्वत: गरीबीत राहिल्याशिवाय, कमी पैश्यात जगल्याशिवाय पैश्याचं मोल माझ्यासारख्या श्रीमंताला कसं कळणार? म्हणूनच आई मी सगळं सोडून तुमच्याकडे आलोय- सगळ्याचा त्याग केलाय मी आई- वडिलांचा पैसा, प्रॉपर्टी, घर, गाडी सगळंच.. मी तुमच्यासारखाच कमी पैसेवाला झालोय आई.. आता फ़क्त मी आणि उर्वशी.. मी तिच्या प्रेमाच्या बळावर भरपूर कष्ट घेईन.. आम्ही पै-पै साठवू आणि स्वबळावर श्रीमंत होऊ.. भले आमच्याकडे पैसा नसेल, पण प्रेम असेल.. आणि असतील तुमचे आशीर्वाद.."

इतकं बोलून रजनीकांत सुप्रियाच्या पायाशी वाकला.. अर्थातच आशीर्वाद घ्यायला.. पण सुप्रियाच चक्कर येऊन पडण्याच्या बेतात होती!


समाप्त!

बूमरँग

भाग पहिला:-

एका सुंदर घराच्या सुंदर, नाजूक पडद्याने सजवलेल्या खिडकीपाशी सुप्रिया चिंताग्रस्त अशी उभी होती.. खोल खोल विचारात बुडालेली होती.. डाव्या हाताची तर्जनी डाव्या कानशीलाशी टकटक करत आहे, उजव्या हाताची बोटं गळ्यातली मोत्यांची माळ चाचपडत आहेत.. अशी फ़ार गंभीर अवस्था झाली होती तिची!

सुप्रियेची एकुलतीएक तरूण मुलगी उर्वशी हे तिच्या चिंतेचं कारण होतं! उर्वशी नावाप्रमाणेच देखणी होती, नखरेल होती, चेहरा तर अगदी भावपूर्ण होता तिचा.. डोळे तर अशी फ़डफ़डवायची की समोरचा घायाळच व्हायचा! वाणी तर अश्शी मिठ्ठास की कोणालाही विरघळायला व्हावे! आपल्या सौंदर्याची पुरेपूर जाणही होती तिला. कोणाशी कसे बोलायचे हे व्यवस्थित ठाऊक होते. कॉलेजमधले अनेक युवक उर्वशीच्या मागे आपलं हृदय, बाईक आणि पाकीट घेऊन हिंडत होते, आणि ही त्यांना व्यवस्थित झुलवतही होती.

उर्वशीची कशीबशी ३ वर्षं पार पडली होती कॉलेजची.. वर्ग मात्र दोन घरंच पुढे सरकला होता.. पण ते ठीक होतं.. सुप्रियाला त्याची काळजी नव्हती..

उर्वशीनी आपल्या सौंदर्याच्या बळावर एखादा सात पिढ्या आरामात बसून खातील इतका श्रीमंत पोरगा गटवावा, त्याच्याशी लग्न करावं आणि सुखात रहावं.. हे सुप्रियाचं स्वप्न होतं. तिनेही तिच्या तरूणपणी हेच केलं होतं.. श्रीकांतला पटवलं होतं.. लग्नानंतर तो तिच्या हातचं बाहुलं बनला होता. ती नाचवेल तसा नाचत होता बिचारा. तिने उर्वशीलाही तसेच काळजीपूर्वक ’ट्रेन’ केलं होतं.. जीवनात पैसाच किती महत्त्वाचा आहे हे तिच्या मनावर ठसठशीतपणे बिंबवलं होतं.. ते थोडेसेच श्रीमंत होते, उर्वशीनी श्रीमंतीत लोळावं अशी सुप्रियाची महत्त्वाकांक्षा होती!

सध्या सुप्रियाला उर्वशीची लक्षणं काही ठीक दिसत नव्हती.. सारखी गुणगुणायची काहीतरी, हरवल्यासारखी दिसायची, मधेच खुदकन हसायची, मोबाईलवरचे संभाषण हळू आवाजात होत होते, आरश्यासमोरचा वेळ वाढला होता.. नक्कीच उर्वशी कोणाच्यातरी प्रेमात पडली होती! आता तो कोण होता याच्याशी सुप्रियाला काही देणंघेणं नव्हतं.. पण तो जर भणंग, किंवा टिपीकल मध्यमवर्गीय असेल तर मात्र सुप्रियाला ते मुळीच पसंत नव्हते!! एकवेळ तो बुद्धीनी कमी, दिसायला सुमार असता तरी चालला असता, पण त्याच्याकडे चिकार पैसे असणे अत्यंत आवश्यक होते. पण हे वयंच फ़ार फ़सवं हो! एखाद्या ’आदर्शवादी’ तरूणाच्या प्रेमात ही मुलगी पडलीबिडली तर सगळंच मुसळ केरात! छे छे छे! आता काहीतरी सोक्षमोक्ष लावणं आवश्यकच होतं..

इतक्यात उर्वशी आलीच बाहेरून. नेहेमीप्रमाणेच गुणगुणत होती.. मूड बरा दिसत होता. सुप्रियाने हटकलेच तिला..
"हाऽऽऽय ऊ!"
हो, तसे मायलेकीचे संबंध अगदी मैत्रीपूर्ण होते.. मायलेकी कमी आणि मैत्रिणीच जास्त होत्या त्या.. ’ऊ’ थबकली. तिलाही काहीतरी सांगायचच होतं मॉमला.. आजच ते घडलं होतं ज्यासाठी ती गेले कित्येक दिवस प्रयत्न करत होती..
"हाऽऽय मॉम्स.. काय मस्त दिसत आहेस तू.. ही ती परवा आपण घेतलेली साडी ना? तुला अगदी शोभून दिसत आहे हां.."
"चल गं ऊ, माझं काय घेऊन बसलीस.. तुझे आता नटण्यामुरडण्याचे दिवस.. तूही दिवसेनदिवस गोड दिसायला लागली आहेस.. कॉलेजमधली सगळी मुलं फ़िदा ना.."
यावर ऊ लाजलीबिजली चक्क..
"हे काय गं मॉम्स.. काहीतरीच हं तुझं.."
"हंऽऽऽ, आम्हाला समजत नाही की काय.. काय गं, पण तुला कोणी आवडतो की नाही?" सुप्रियानी चाचपडलं जरा..
"काय गं मॉम्स.. आम्ही नाही जा.." ऊ नी चक्क चेहरा हातात लपवला..
भगवंता!! सुप्रियाची शंका खरी ठरली होती.. आता फ़ारच नाजूकपणे हे हाताळायला हवे होते.. तिने देवाचा धावा करायला सुरुवात केली.. लेकीनी थोडा तरी पैसेवाला पाहिलेला असूदे रे बाबा.. माझी शिकवणी अशी फ़ोल जाऊ देऊ नकोस रे..

अंमळ धसकलेली असूनही वरवर हसून सुप्रिया म्हणाली,
"ए असं नाही हं.. मॉम्सपासून काय लपवतेस अं? बरोब्बर ओळखलं की नाही तुझं गोड गुपित मी.. आता सांग पाहू कोण आहे तो भाग्यवान? तुझ्या कॉलेजमधेच आहे का? तुझ्या ग्रुपमधला कोणी? माझ्या माहितीचा आहे? सांग ना गं, मला अगदी रहावत नाहिये बघ.."

"मॉम, आज मी खूऽऽऽप खुश आहे गं.. तुला सांगणारच होते मी.. आमच्या किनई कॉलेजमधे आहे एक मुलगा.. रजनीकांत फातर्फेकर.. त्याला किनई मी खूप आवडते.. म्हणजे त्याला तशी मी बरेच दिवसांपासून आवडत होते, पण त्याचा धीर होत नव्हता.. शेवटी आज त्याने मला विचारलंच.. म्हणजे मीच त्याला भाग पाडलं विचारायला.. मॉम्स, त्याने मला प्रपोज केलय!" प्रचंऽऽऽऽड लाजत ऊ नी पुन्हा चेहरा ओंजळीत लपवला..

ईऽऽऽऽऽऽ रजनीकांत फातर्फेकर!! काय तरी नाव आहे. सुप्रिया जरा खट्टूच झाली. मुलगा कसा आहे कोण जाणे! नावाप्रमाणेच बंडल नसला म्हणजे मिळवली.. पण मनातून अजूनही आशा होती ऊ च्या व्यवहारीपणावर.. तरीही एकदा खात्री तरी करून घ्यायला हवी ना..

पुन्हा एकदा हसण्याचं नाटक करून सुप्रिया म्हणाली,
"अरे वा! चक्क लग्नाचं प्रपोजल.. वा! मज्जा आहे एका मुलीची.. पण अजून काहीतरी सांग ना तुझ्या या रजनीबद्दल.. कुठे रहातो, त्याचे वडील काय करतात, कसा येतो तो कॉलेजला, कमीतकमी झेन तरी असेलच ना त्याच्याकडे???"

"शीऽऽऽ झेन काय मॉम्स.. होंडा सिटी आहे त्याच्याकडे! अगं तुला स्ट्राईक झालं नाही का? फातर्फेकर म्हणजे कोण ते.. ’श्यामसुंदर ईंडस्ट्रीज’ चे मालक.. १८ खोल्यांचा आलिशान बंगला आहे त्यांचा, आहेस कुठे? रजनी त्यांचा एकुलता एक मुलगा!!"

ऐकता ऐकता सुप्रियाचे डोळे विस्फ़ारत होते नुसते!! आपल्याला आनंदातीशयाने चक्करबिक्कर येणार की काय असं वाटायला लागलं तिला.. फातर्फेकर!!! मोठ्ठाच मासा शोधला होता उर्वशीने.. मुलीविषयी अभिमान वाटायला लागला तिला.. शिकवणी फ़ुकट तर गेली नव्हतीच, उलट चांगलीच फ़ळली होती.. उर्वशी फातर्फेकरांच्या साम्राज्याची राणी होणार होती.. पावला.. देव पावला...

सुप्रियानी उर्वशीला मीठीच मारली..

"ऊऽऽऽऽ.. माझी लाडाची लेक, माझी सोनी.. दृष्टच काढते तुझी आता.. अग्गंऽऽऽ कसं जमवलंस हे? मला तर कस्सली भिती वाटत होती.. म्हणलं कोणी आदर्शवादी टीपीकल मिडलक्लास भेटला आहे की काय?"

"ईऽऽ मॉम्स काहीही काय.. मिडलक्लासकडे ही उर्वशी बघतही नाही.. पण रजनीला पटवणं सोपं नव्हतं हं.. कित्ती दिवस ट्राय करत होते माहित्ये! हा आता लास्ट ईयरला आहे.. म्हणलं हा कॉलेजमधे आहे तोपर्यंतच पटवलं पाहिजे.. बाहेर पडला की काही स्कोप नाही! इतका श्रीमंतीत लोळणारा असूनही फ़ारच सिन्सीअर आणि सरळ मुलगा आहे गं रजनी.. त्याचा इतका त्रास झाला मला माहित्ये.. त्याच्यासाठी म्हणून मला चक्क अभ्यासाचं नाटक करावं लागलं, त्याच्या वर्गातल्या त्या बोर, स्कॉलर मानसीबरोबर मैत्री करावी लागली, कारण ती त्याची मैत्रिण ना.. छे.. फ़ार झेललं बाई तिला.. पण एकदा रजनीशी ओळख झाल्यावर मग काही प्रॉब्लेम नाही आला.. आता तर इतकं गुरफ़टवलं आहे ना मॉम्स मी त्याला माझ्या प्रेमाच्या जाळ्यात, की माझ्याशिवाय जगू नाही शकणार तो! आज लग्नाची मागणी घातली त्याने मला एकदाची, तर मी लग्गेच ’हो’ म्हणले नाही काही.. विचार करून सांगते म्हणाले.. २-४ दिवस तडपू दे बिचार्‍याला! पण मॉम्स, एक मोठ्ठा प्रॉब्लेम आहे मॉम्स.. त्याच्या घरचे कदाचित विरोध करायची शक्यता आहे.. आपण श्रीमंत असलो तरी त्यांच्या स्टेटसच्या मानानी कमीच ना.. आणि तसाच प्रखर विरोध झाला, तर रजनी मला सोडेल सुद्धा.. त्याचा त्यागाबिगावर प्रचंड विश्वास आहे बाई! "

सुप्रियाच्या सुपीक डोक्यात गरागर चक्र फिरायला लागली..तिनी लेकीला अतीव मायेनी जवळ घेतलं..

"ऊ, फ़ार केलंस सोने. सुकली माझी लाडी ती.. पण आता मॉम्स आहे ना तुझी.. तू सगळी सूत्र माझ्या ताब्यात दे. मी अस्से डाव टाकते की फातर्फेकर स्वत: गुडघे टेकत येतील आपल्याकडे.. तुझ्यासाठी.. आहेस कुठे?"

"हो मॉम्स? म्हणजे काय करणार तू? कारण रजनी तसा फ़ारच बोर आहे गं.. अभ्यास, आदर्श ध्येय, असं काहीबाही बोलत असतो.. खूप पैसे आहेत म्हणून बरं हं त्याच्याकडे.. नाहीतर त्याला सहन करणं म्हणजे.. "

"ऊ मी असताना तू काऽऽऽऽऽही काळजी करू नकोस! आपण बरोब्बर करू सगळं.. मी प्लॅन सांगते तुला.. हे असंच झुलवत ठेव तू रजनीला.. चक्क सांग की माझ्या आईचा विरोध आहे.. तिला हे आपलं अजिबात पसंत नाही.. मग तो पेटून उठेल.. त्याला नकार सहन व्हायचा नाही.. मग तू त्याला सांग की मॉम्सनी माझं लग्न दुसरीकडे ठरवलं आहे..त्याच्याशी बोलू नकोस, भेटू नकोस.. मग तर तो तुझ्या विरहात वेडापिसा होईल.. त्याचं कुठेही लक्ष लागणार नाही.. त्याची तब्येत खराब होईल, अभ्यास विसरेल, ना धड खाणार नाही, ना कोणाशी बोलणार नाही.. त्याच्या घरचे त्याच्या काळजीत पडतील.. त्यांना आधी समजणार नाही की कश्यामुळे त्यांच्या लाडक्या लेकाची अशी अवस्था झालीये.. जेव्हा त्यांना समजेल तेव्हा ते रजनीला नक्की तुझ्यापासून परावृत्त करायचा प्रयत्न करतील.. पण तुझ्या प्रेमाची अशी जादू असेल रजनीवर की नाईलाजाने त्यांना आपल्याकडे यावच लागेल नाक घासत.. मग त्यानंतरच आपण त्यांच्यावर दया करून त्यांच्या लग्नाच्या प्रस्तावाला होकार देऊ.. असं केलं तर बघ, रजनी कसा आयुष्यभर तुझ्या मुठीत राहील.. तू कधीही त्याला सोडून देशील अशी भिती त्याच्या मनात कायम राहील आणि तो त्यापायी तुझं सगळं म्हणजे सगळं ऐकेल.. सोने, राणी होऊन राहशील तू तिकडे, बघ!"

ऊ अवाक! काय ग्रेट होती मॉम्स! कस्सल्ला परफ़ेक्ट प्लॅन होता.. लवकरच ती खूऽऽऽऽऽप श्रीमंत होणार होती.. लवकरच..

क्रमश: