tag:blogger.com,1999:blog-37237566748629223282012-02-16T12:12:34.075+05:30ललित, कथा आणि हलकंफुलकं लेखन...poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.comBlogger1021100tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-77189162650694690832011-12-26T16:28:00.000+05:302011-12-26T16:28:11.573+05:30

अ‍ॅक्टिव्हिटी! "आई, उद्या नारळाची करवंटी हवी आहे" रात्री सुमारे आठाच्या सुमारास एक बॉम्ब पडला."अरे! उद्या? आणि हे आत्ता सांगतोयस?!" माझा आवाज चढायला तसाही फार वेळ लागत नाही!"आजच सांगितलं. आम्ही बहुतेक त्याचा तबला करणारोत उद्या. आई, करवंटी म्हणजे काय?" करवंटीचा तबला! हसावं की रडावं कळेना. त्यात हा असा निरागसपणा! "अरे, आपली काय नारळाची बाग आहे की काय आं? पाहिजे नारळ, तर जा बागेत, आणि आण तोडून! आणि

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-40983291408183051332011-11-08T13:55:00.001+05:302011-11-19T10:35:29.087+05:30

"तू माझ्याकडे रहायला चल.." कॉफीचे घुटके घेताना तो अचानक म्हणाला. हवेतून अचानक बाण येऊन आपल्यावर आपटावा असं झालं मला. ते वाक्य, त्याचा अर्थ झिरपला, तसे नकळत माझे डोळे विस्फारले गेले. मी बघतच बसले त्याच्याकडे. "अगं बघतेस काय अशी? खरंच म्हणतोय मी.." तो खरंच सहजपणे म्हणत होता. "अशी कशी येऊ शकते मी? तेही रहायलाच चक्क? छे! काहीतरीच!" "काहीतरीच काय? पाहुणी म्हणून जात नाहीस का कोणाकडे? तशी ये.

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-24945174623125518942011-10-25T15:34:00.000+05:302011-10-25T15:34:57.225+05:30

A friend is someone who accepts you as you are and still loves you हे असे भावूक वगैरे वाक्य कधीतरी टीनएजमध्ये वाचल्याचे आठवत आहे. तेव्हा ते तंतोतंत पटलंही होतं. डोळ्यासमोरच दोन जिवश्चकंठश्च मैत्रिणी होत्याही- ज्या त्या म्हणीला अगदी सार्थ करतील अशा होत्या. त्यातल्या एका मैत्रिणीने कॉलेजमध्ये नव्या मैत्रिणींना माझी ओळख- ’ही माझी बेस्ट फ़्रेन्ड आहे. माझ्यापेक्षा नेहेमीच जास्त मार्क मिळतात म्हणून मी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-23429969957797571772011-10-04T10:38:00.000+05:302011-10-04T10:38:06.898+05:30

(ही कथा मेनका प्रकाशनाच्या ’माहेर’च्या मार्च, २०११ च्या ’महिलांचे राजकारण’ ह्या विशेषांकात प्रकाशित झालेली आहे. ) रात्री साडेनऊ पावणेदहाच्या सुमारास मी 'Eden Garden'मध्ये शिरले. दार बंद केल्याक्षणीच आतले डीजे मिक्सचे आवाज कानावर आदळले. वातावरण नेहेमीप्रमाणेच धुंद होतं, डान्सफ्लोअर भरला होता, कर्कश्श गाणी आणि भरगच्च क्राऊड- कोणत्याही डिस्कोमध्ये असतं तसंच वातावरण इथेही होतं. ह्याआधी मी तीनचारवेळा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-51349065004667535022011-08-23T16:39:00.000+05:302011-08-23T16:39:36.406+05:30

आंदोलनात सहभागी होऊ, लाक्षणिक उपोषणही करू, घोषणा देऊ, मोर्चे काढू.. पण आंदोलनाचा मूळ विषय- भ्रष्टाचार निर्मूलन करणं जमणार का? सरकारी कर्मचारी, मंत्री सोडा, आपल्यासारख्या सामान्य लोकांना तरी जमेल का स्वच्छ जगणं? भ्रष्टाचार इतका बोकाळण्याचं किमान पन्नास टक्के पातक आपल्यासारख्या सामान्य लोकांकडूनच घडलंय ह्याही सत्याला आता ह्या निमित्ताने सामोरे जाऊ. साधी वाहतूकीची शिस्त आपण पाळ्त नाही. आताशा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-73075266422742719422011-08-22T16:54:00.000+05:302011-08-22T16:54:33.507+05:30

रसग्रहण: 'समुद्र' - लेखक मिलिंद बोकील लग्न हा टप्पा दोन व्यक्तींचं आयुष्य़ कायमस्वरूपी बदलून टाकतो. ह्या नंतरच्या प्रत्येक मोठ्या टप्प्यावरचे ते साक्षीदार असतात. लग्न झाल्यानंतर एकमेकांची खरी ओळख- शरीराची आणि मनाची हळूहळू होत जाते. त्या ओळखीच्या खुणा साठवत प्रवास चालूच राहतो- लग्न, नंतर मुलं, त्यांचं मोठं होणं, त्याचबरोबर नोकरी व्यवसायात स्थिरावणं, वाढणं, मध्यमवर्गातून उच्चमध्यमवर्गाकडे वाटचाल-

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-8686328790298779492011-08-09T17:16:00.000+05:302011-08-09T17:16:37.570+05:30

उडदामाजी काळेगोरे असतात, हे मान्यच आहे. पण ते काळे नेमके जेव्हा आपल्याच वाट्याला येतात ना, तेव्हा हताश व्हायला होते खरे! मराठी पुस्तक विक्रेत्या दुकानांचे हे काही अनुभव- पुण्यातल्या आप्पा बळवंत चौकातल्या एका नामांकित दुकानात (तिथली सगळीच दुकानं नामांकित आहेत म्हणा!) शिरायचा प्रयत्न करत होते. हो, प्रयत्नच. कारण, पहिली पायरी चढताच, "काय हवंय" अशी पृच्छा झाली. लेखकाचं नाव सांगितलं. ते त्या माणसाला

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-15175038799238850702011-07-21T16:42:00.000+05:302011-07-21T16:42:46.719+05:30

इतक्यातच तीन मैत्रिणींची लग्न झाली- वयाची तिशी ओलांडल्यानंतर, पस्तिशीच्या जवळपास. ह्या तिघींची लग्न (समाजमान्य चाळणीनुसार) तशी लांबलेलीच. त्यांचं लग्नाचं लग्नाळू वय सरल्यामुळे मनात कुठेतरी आता ’बहुतेक करतच नाहीत ह्या लग्न’ असं परस्पर तात्पर्य लावूनही त्यांच्या आसपासचे मोकळे झालेले. कधीही कोणत्याही वर्तुळात भेटल्यावर त्यांच्यापैकी कोणा एकीचा विषय निघाला, की ’नाही अजून’ म्हणून जमलेले लोक सुस्कारे

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-1382296979168700222011-06-01T18:00:00.000+05:302011-06-01T18:00:28.580+05:30

लॅच उघडून विकी आत आला. बाहेरचा लोखंडी दरवाजा उघडा होता, म्हणजे अंकिता घरी आलेली होती. हे जाणवताच हळूहळू त्याचा पारा चढायला लागला. अंकिता स्व्यंपाकघरात जेवणाची तयारी करत होती. तो तिथे गेल्यावर तिनेही त्याच्याकडे बघितल्यासारखं केलं, पण बोलली काहीच नाही. घरात एक कृत्रिम शांतता पसरली. एक दबलेली शांतता. कोणत्याही क्षणी स्फोट होऊ शकेल अशी शांतता. आजकाल सर्रास अशी शांतता पसरायची. भडका कधी उडेल, ह्याची

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-24995886613618727972011-05-10T10:48:00.000+05:302011-05-10T10:48:21.522+05:30

माझ्या मुलाला सध्या पोहणं शिकायला घातलंय- उन्हाळ्याच्या सुट्टीतले उद्योग. ह्या वर्षी तो एका नवीन तरणतलावात पोहणं शिकायला जातोय. हा तलाव अत्याधुनिक बांधणीचा, ’ऑलिंपिकचे टॅन्क’ असतात त्या लांबी-रूंदीचा वगैरे आहे. एकदम मोठा, स्वच्छ निळं पाणी असलेला आणि मुख्य म्हणजे कमी मुलं असलेला आहे. तलावाकाठी उभं (राहून सूचना करायला) रहायला पालकांना परवानगी नाही. त्यांच्यासाठी वर भली मोठी गॅलरी बांधलेली आहे. तिथे

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-32046388863179596702011-03-21T12:44:00.000+05:302011-03-21T12:44:15.438+05:30

असं कोणी म्हणालं, की "सध्या मी ’घरीच असतो’" तर ऐकणार्‍याचा मनात ना ना शंकाकुशंका लगेच डोकं वर काढतात! ’घरीच असतो’ ह्या दोनच शब्दांना एक जबरदस्त ’धस्स’ करणारा ध्वनी आहे! त्याचा अर्थ, ’सध्या काहीच कामधंदा करत नाही, निरुद्योगी आहे, घरात रिकामा बसलेला असतो नुस्ता’ हे सगळं आलं त्यात. बाई घरी असली, तर त्यात नवलविशेष नाही काही. पुरुष मात्र घरी असला, की संपलंच! मला नक्की आठवत नाही, पण मी दहावी-अकरावीत

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-62592371054081633502011-03-01T13:40:00.000+05:302011-03-01T13:42:00.139+05:30

ती पिशवी टेबलावरच्या त्या कोपर्‍यात येऊन बरोब्बर 15 दिवस झाले! तिची अधूनमधून आठवण झाली की तिच्याकडे एक कटाक्ष टाकते मी. बस. ह्यापलिकडे काहीच करत नाही!ही पिशवी गेली दहा वर्ष आईकडे अशाच एका कपाटाच्या कोपर्‍यात पडलेली होती!मी-’घेऊन जाते पुढच्यावेळी’,’आत्ता माझ्याकडे खूप वजन आहे, पुढल्यावेळी नक्की’,’तुला तिचा इतका का त्रास होतोय? जरा राहूदे की माझं थोडं काहीतरी इथे!’अशी सर्व अस्त्र वापरून तिला हातही

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-8843339691828871282011-02-02T13:21:00.002+05:302011-02-02T13:29:11.525+05:30

मुलं आपल्या आजूबाजूच्या वातावरणातून काही गोष्टी आपोआप आत्मसात करतात. मी माझ्या आजीकडून ’वाचन’ शिकले. माझी आजी म्हणजे टिपिकल आजी कधीच नव्हती. त्या काळातही ती ब्रिजक्लबात जायची, पत्ते खेळायची. घरकाम वगैरे उरकून दुपारी निवांत वाचायची! मला आठवतंय तेव्हापासून, स्वयंपाकघर आईच्या ताब्यात देऊन आजी सुपरव्हायजरी मोडमध्ये होती. तीक्ष्ण नजरेने स्वयंपाकघराकडे एक डोळा असायचा आणि दुसरा डोळा कायम काहीतरी वाचत

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-47846085722453900542011-01-21T16:51:00.000+05:302011-01-21T16:54:44.242+05:30

दर वेळी आईकडे रहायला गेलं की हक्कानं लाड करून घेते, इकडची काडी तिकडे करत नाही, समोर आलेलं आयतं खाते वगैरे वगैरे. पण ह्या वेळी आईकडे अचानक जायचा योग आला (म्हणजे, इट वॉजन्ट प्रीप्लॅन्ड यू नो!). आई जराशी आजारी होती, त्यामुळे ’मी किती कामाची आहे’ हे तिला दाखवून द्यायचा मी चंग बांधला. ठरवलं, की यंदा आईकडे जाऊन आईचंच माहेरपण करायचं. एकही काम तिला करू द्यायचं नाही. एरवी मीच नाही का माझ्या घरात सगळं करते

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-59235682810633455372010-12-08T11:32:00.000+05:302010-12-08T11:33:42.271+05:30

"चि. सुधीर, सौ. विद्या, अनेक आशीर्वाद.आशा आहे की आत्तापर्यंत पोलिसाची चौकशी पूर्ण झाली असेल आणि माझ्या दोन ओळींची चिठ्ठीने त्यांचं समाधान झालं असेल. पण मी हे पाऊल का उचललं त्यामागचा हेतू तुम्हाला विस्तारानं सांगणं हे माझं कर्तव्य आहे आणि तुमचा हक्कदेखील. म्हणून हे पत्र. माझ्या आयुष्यात मी अनेक वृद्ध पाहिले. मी स्वतःही ६२ वर्षाची आहेच, म्हणजे म्हातारीच की. पण ह्याहीपेक्षा म्हातारे लोक- तुझ्या

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-14686661972760731142010-11-08T13:10:00.001+05:302010-11-08T13:13:43.929+05:30

संगीत ’कट्यार काळजात घुसली’कलेला, संगीताला कशाचं बंधन असतं? धर्म, जात, पात, लिंग यासर्वाच्या पलिकडेही उरते तीच फक्त कला- मग ती कला कोणत्याही स्वरूपात असो- चित्रकला, शिल्पकला, गायनकला, अथवा अजून कुठलीही. संगीतामध्ये अनेक घराणी होऊन गेली, अनेक मातब्बर गायक होऊन गेले ज्यांनी आपापल्या घराण्यांची वैशिष्ट्य जपली, वाढवली, आपापल्या घराण्यांची गायकी रसिकांसमोर पेश केली आणि त्यांच्या हृदयात आपल्या

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-63960227771724224422010-10-25T14:32:00.003+05:302010-10-25T14:39:43.061+05:30

"काय झालं असंल रं?" गाडीत बसल्यापासून हरबानं किमान पाचव्यांदा राजूला परत तोच प्रश्न विचारला आणि आता आता मात्र राजू भडकला.."आता तिकडं गेलं की समजलंच की.. सार्ख काय आं? गप र्‍हा. अर्धा तासात कितीवेळा त्येचत्येच.."त्याचं बोलणं ऐकून हरबा वरमला आणि तोंड पाडून बाहेरचं बघत बसला मुकाट.. 'म्यॅडम'चा फोन आल्यापासून हरबाच्या तोंडचं पाणी पळालेलं आणि उलट राजूला कसलीच फिकीर दिसत नव्हती.. आपल्या तरण्याताठ्या

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-35608631494314347552010-10-16T15:04:00.001+05:302010-10-16T15:09:14.234+05:30

ह्या वर्षी शैक्षणिक वर्षाच्या सुरूवातीला, म्हणजेच जून महिन्यात शिक्षण मंडळाने काढलेल्या एका आदेशामुळे मोठा गदारोळ झाला होता.. आदेश असा होता, की इयत्ता आठवीपर्यंतच्या सर्व परिक्षा रद्द कराव्यात- म्हणजे इयत्ता आठवीपर्यंत असलेल्या विद्यार्थ्यांच्या परिक्षा घेण्यात येऊ नयेत! झालं! ’मग आता शिक्षकांना काय काम उरलं? कशातरी पाट्या टाकायच्या.. नाहीतरी परिक्षा नाहीतच, मग शिकवलं काय, नाही शिकवलं काय, सगळं

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-73087614328609798912010-09-21T11:45:00.001+05:302010-09-21T11:48:40.394+05:30

साहेबाची भाषा कशी आहे पहा-"Hi, I am John Abraham, you can call me John..""Yes John, sure..." आता मराठी पाहूया-"नमस्कार, मी जनार्दन अगरवाल.. मला जनार्दन म्हटलंत तरी चालेल..""बरं बरं, तर जनार्दनराव.."अर्र! राव? बरं, राव नाही, तर जनार्दनाला पुढे 'दादा', 'जी', 'भाऊ' असं काहीतरी लागणारच.. त्याला नुसत्या त्याच्या नावानं हाक मारणं आपल्या 'संस्कृतीत' बसणारं नाही ना.. अगदीच दोस्तीखातं असेल, तर जनार्दनचं '

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-26154351611749080372010-08-17T13:01:00.002+05:302010-08-18T11:29:13.288+05:30

जास्वंदीकडून हा खो मिळून बरेच दिवस झाले.. एव्हाना सगळ्यांचा हा खोखो खेळूनही झाला असेल. पण हा खो मिळाल्यापासून डोक्यात एक किडा वळवळायला लागला.. तसा माझा आणि कवितांचा संबंध फारच कमी. मला भाषाही स्टँडर्ड तीनच येतात.. त्यामुळे भाषांतर करण्यायोग्य अशी हिंदी वा इन्ग्रजी कविता शोधायची, हाच पर्याय होता माझ्यापुढे. मग त्या भोवर्‍यात फिरत असताना, अनेकांकडे मदतीचा हात पसरला आणि एका मित्राने काही कविता

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-4634006232604993282010-07-28T15:17:00.002+05:302010-07-28T15:28:51.091+05:30

'स्मिता पाटील' हे नाव घेतलंय आणि हिंदी-मराठीमधल्या प्रत्येक चित्रपटरसिकाच्या हृदयात कळ उठली नाहीये असं होणार नाही! जबरदस्त व्यक्तीमत्त्व असलेली स्मिता!! तिचं नाव घेताच डोळ्यासमोरून काय काय सर्रकन सरकून जात नाही? सर्वप्रथम तिचे डोळे- बंदिस्त करून ठेवणारे, तिचा सावळा रंग- तो पाहिला की 'मेरा गोरा अंग लईले, मोहे शाम रंग दईदे..' आठवतं, तिचा शेलाटा बांधा, तिने अविस्मरणीय करून ठेवलेली हरेक भूमिका, तिचं

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-65107207666857058922010-07-12T12:55:00.004+05:302010-07-12T15:16:09.631+05:30

हेमा मालिनी हे नाव, तिचं ’ड्रीमगर्ल’ हे विशेषण तसं पाहिलं तर जुनंच झालेलं.. तरीही त्या नावाची, त्या चेहर्‍याची मोहिनी मात्र अजूनही कायम आहे. चित्रपटसृष्टीत अजूनही सौंदर्य, ग्लॅमर टिकवून ठेवलेल्या जुन्या काळातल्या फार कमी अभिनेत्रीपैकी ही गुणी अभिनेत्री. तिच्या सुंदर चेहर्‍यामुळे, नाचातल्या नैपुण्यामुळे, तिच्या टिपिकल ’सौदिंडीयन’ हेलातल्या हिंदीमुळे आणि सर्वात जास्त धर्मेद्रबरोबर थाटलेल्या

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-7554144400464398942010-06-18T16:55:00.000+05:302010-06-18T16:57:45.333+05:30

परवाची गोष्ट- बाजारातल्या चिरपरिचित रस्त्यावरून जात असताना अचानक एक दुचाकी मागून येऊन, स्पीड कमी करत करत पुढे थांबली.. त्यावरच्या मुलीने माझ्याकडे वळून मागे पाहिले आणि विचारलं, "अगंऽऽ तू पूनम ना?"हे विचारेपर्यंत त्या मुलीने गुंडाळलेला स्कार्फ काढला होता. थोडं निरखून पाहिल्यावर चेहरा ओळखू आला.. थोडीशी ओळख लागली.. "ओळखलंस का?" तिनेच पुढे विचारलं.."अगं हो.. सुजाता ना?""सुप्रिया!"हां! आता लिंक लागली.

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-86692319039940294272010-05-17T16:17:00.000+05:302010-05-17T16:19:06.995+05:30

मी माझ्या आईवर खूप जास्त अवलंबून आहे. आधीही होतेच, पण लग्न, स्वतःचा संसार, स्वतःचं मूल झाल्यानंतरही आई अजूनही सारखी लागतेच. जरा कुठे खुट्ट झालं, एखादा पदार्थ करायचा असला, चार लोक येणार असले, लेक आजारी पडला, ऑफिसात/ घरी वाद झाले की सगळे आईच्या कानात ओतल्याशिवाय चैन पडत नाही! प्रत्यक्ष भेटण्यापेक्षा फोनचं प्रमाण अर्थातच जास्त. कारण फोन कानाला लावणं सोपं. आता एकाच गावात रहातो, सर्व सुविधा हाताशी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-72159873648418816752010-04-13T16:25:00.003+05:302010-04-15T15:54:37.561+05:30

सरकारी कार्यालयात येणारे तापदायक अनुभव आपल्या सगळ्यांनाच कधी ना कधी आले असतील. म्हणूनच आज मुद्दाम एक आलेला सुखद अनुभव लिहावासा वाटतोय (न जाणो पुन्हा असा अनुभव येईल न येईल..)तर, काही दिवसांपूर्वी माझी आख्खीच्या आख्खी पर्स चोरीला गेली. ती हरवल्याची पोलिस कम्प्लेन्ट मात्र टिपिकल सरकारी अनुभव होता हां- ते परत कधीतरी! असो, तर पर्समध्ये अत्यंत महत्त्वाच्या अशा सत्रासेसाठ वस्तू होत्या आणि सुमारे

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-79536421729411046062010-03-09T16:40:00.002+05:302010-03-09T16:51:34.522+05:30

सध्या दहावी-बारावीच्या परिक्षा चालू आहेत, त्यावरून अचानक एक मजा आठवली- लकी ड्रेसची. हा लकी ड्रेस काय प्रकार आहे माहित असेलच ना? तो ड्रेस घातला की सगळं चांगलं होतं, परिक्षेत उत्तम मार्क मिळतात, दुष्ट वठणीवर येतात, मुलाखतीत पास होऊन नोकरी मिळते, दुश्मनांचं खच्चीकरण होतं वगैरे वगैरे..खरंतर हे एक फॅडच. नक्की कधी सुरू झालं आठवत नाही मला.. पण दहावीच्या परिक्षेच्या वेळीच असणार.. कारण त्या आधी शाळेच्या

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-10115099271662637132010-02-25T12:39:00.000+05:302010-02-25T12:40:02.292+05:30

१."हाऽऽऽऽऽय ऑल माय यंग ऍंड लव्हली फ्रेन्ड्ज!! ओळखलात ना आवाज? येस्स! यूअर अमि इज बॅक! मला किती आनंद होतोय इथे परत यायला, तुमच्याशी बोलायला, मी सांगू शकणार नाही फ़्रेन्ड्ज.. पण तुम्हाला कळेल नक्कीच.. गेला एक-दिड महिना मी टोटल झोपून काढला, इतकं फ्रस्ट्रेटींग असतं ते माहित्ये, पण तुमच्या, केवळ तुमच्यामुळे मला परत यावंसं वाटलं.. फ्रेन्ड्ज, आय कान्ट रियली थँक यू फॉर यूअर सपोर्ट, तरी पण मनापासून

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-19824493428891807832010-02-25T12:38:00.002+05:302010-02-25T15:18:46.144+05:30

२.गौरव एक वादळ होतं.. तिचा होता, तेव्हा तिचा आणि तिचाच. पण काम, बिझनेस, एखादी कॅम्पेन, डोक्याला खाद्य असलं की तो एकटा असायचा, झपाटल्यागत. त्यावेळी तो कोणाचंही मन राखणं, मान देणं वगैरेच्या भानगडीत पडत नसे. गप्प गप्प स्वतःच्याच विचारात हरवून जाई, किंवा फोनवर, नेटवर असे.. त्याचे हे अटॅक अमृताला झेपायचे नाहीत..'गप्प का गौरव? काही झालंय का? कॉफी करू मस्त? किंवा काही मदत करू तुला? मी आहे ना, मला सांग..

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-51761553651986771942010-02-25T12:34:00.003+05:302010-02-25T15:20:30.640+05:30

३.त्यानंतरचं तिला धड आठवतच नव्हतं.. जाग आली तेव्हा ती हॉस्पिटलमध्ये होती.. डोक्याला, पायाला, कंबरेला- सगळीकडे बॅन्डेजेस होती.. अंग कमालीचं दुखत होतं, तरी मनातलं दु:ख भळभळत होतंच.. समोर बाबांचा चेहरा दिसला मात्र, आक्रोश करून ती परत रडायला लागली.. देवाच्याच दयेनं तिला खूप इजा झाली असली तरी गंभीर काही नव्हतं. रस्त्यावरच्या लोकांनी तिला अ‍ॅडमिट करून घेतलं.. तिच्याकडे तिचं ओळखपत्र होतं त्यावरून रेडीयो

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-47172217063164913612010-02-05T16:25:00.003+05:302010-02-08T13:20:32.577+05:30

दोन दिवसांपूर्वी आईचा सकाळी सकाळी फोन आला-"आजीला कालपासून खूपच बरं नाहीये, असंबद्ध बोलणं चालू झालंय आणि तुझं नाव घेत आहे, तर भेटून जा.." अर्थातच धावतपळत मी गेले.. आजीला बघताच एक क्षण विश्वासच बसला नाही.. तिला मी हाक मारली, तर डोळे पूर्ण ब्लँक! मग पाच क्षण विचार करून तिने मला हाक मारली आणि जवळ घेतलं.. (म्हणजे स्मृती ठीक होती, त्यातही मला दिलासा मिळाला..) मला घट्ट पकडलं होतं तिने आणि म्हणाली, "मी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-79275156380193790822010-01-27T16:07:00.001+05:302010-01-27T16:09:51.449+05:30

’गुद्दागुद्दी’ हा शब्द आपण ऐकलाय.. ही मुद्दागुद्दी काय आहे? तर, मुद्दागुद्दी म्हणजे भांडण सुरू करायचं मुद्यावरून आणि संपवायचं गुद्दागुद्दीवर! आपण साधं नळावरचं भांडण घेऊया.. वाद होतो सुरू.. का? कारण मध्येच कोणीतरी घुसलेलं असतं. हा मूळ मुद्दा. पण ह्यावरून जी ’बाच्याबाची’ सुरू होते की बस रे बस.. पार चारित्र्यहननच!! त्या अवधीत सहज पन्नास लोक बादल्या भरून जातात.. सो, मुद्दा राहतो बाजूला.. उगाच

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-32809634591932120892009-12-02T16:29:00.001+05:302009-12-02T16:32:30.802+05:30

एखाद्याचा जसा गोड, गाता, फिरता गळा असतो ना, तसा एखाद्याचा मृदू आवाजही असतो म्हणे! म्हणजे नुसता गोड आवाज नाही (तो माझाही आहे म्हणे, हेहेहे), गोडही आणि शिवाय हळूवार, तलम असाही! कळला म्हणजे कसा ते? कर्रेक्ट! विविधभारतीवरच्या निवेदकांचा असतो तसा (एफेम चॅनेलवरच्या सो-कॉल्ड आरजेंना अजिबात नसतो गोड-बिड आवाज, ओरडत असतात नुसते!).. हां, तर असा गोड आवाज ऐकून समोरची ऐकणारी व्यक्ती खुश होऊन जाते म्हणे, तिला

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-74972011923313311692009-11-26T15:52:00.003+05:302009-11-26T20:30:18.836+05:30

२६/११च्या निमित्तानं खरंच हा प्रश्न विचारावासा वाटतो- खरंच फरक पडतो का तुम्हाला? तुम्ही- राजकारणी, मंत्री आणि मीडीयाचे प्रतिनिधी.आज त्या हल्ल्याला एक वर्ष झालं, त्यानिमित्तानं संपूर्ण भारतदेश परत एकदा ते दु:खद, संतापजनक क्षण जगतोय- तो सुरेक्षेमधला ढिलेपणा, हलगर्जीपणा, सामान्यांचे आणि पोलिसांचे मृत्यू, तब्बल तीन दिवस चाललेला संहार, अतिरेक्यांनी मुंबईच्या नाकावर टिच्चून केलेली विटंबना..त्यानंतर

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-28798217994476719582009-11-06T16:04:00.002+05:302009-11-06T16:10:45.357+05:30

परवा दुचाकीत पेट्रोल भरण्यासाठी पेट्रोलपंपावर रांगेत उभी होते.. बरीच मोठी रांग होती, हळूहळू पुढे सरकत होती.. माझ्या पुढचा एक माणूस सोडून त्याच्या पुढचा माणसाकडे माझं लक्ष गेलं आणि मला तो उगाचच ओळखीचा वाटायला लागला.. बराच ताण दिला मेन्दूला, पण काही ट्यूब पेटेना.. इतक्यात रांग पुढे सरकली, त्याचा नंबर आला, आणि आम्हीही पुढे सरकलो.. माझ्या गाडीत इंधन टाकून झालं, तोवर तो अजून पंपावरच होता.. मोबाईल

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-55824802221768925412009-10-20T14:31:00.005+05:302009-10-20T14:45:52.782+05:30

नरकचतुर्दशीच्या मुहूर्तावर ’मायबोली’(www.maayboli.com)चा दहावा दिवाळी अंक प्रकाशित झाला. विविध प्रकारच्या साहित्याने नटलेल्या ह्या अंकात मला या वर्षी ’वैशाली सामंत’ची मुलाखत घ्यायची सोनेरी संधी मिळाली. ही मुलाखत इथे देत आहे. उर्वरित वाचनीय अंक जरूर ’मायबोली’वर येऊन वाचा.. ------------------------------------------------'वैशाली सामंत' - मराठी चित्रपटांच्या पार्श्वगायनामधलं आजचं आघाडीचं नाव, आजची '

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-15722956414439112482009-10-15T12:33:00.000+05:302009-10-15T12:35:22.141+05:30

आपल्याला कोण, कधी आणि केव्हा शहाणपण शिकवून जाईल हे आपण खरंच कधीच सांगू शकणार नाही!! तशी माझी कामवाली बाई मला रोजच शहाणपण शिकवत असते.. ’वैनी, हे मिक्सरमध्ये कशाला वाटत बसलाय? विकत न्हाई आनत? स्वस्त असतंय तसं’- हे इडली, डोस्याचं पीठ वाटत असले की शिकवलेलं शहाणपण असो, की तांब्यांच्या भांड्यांना ’पितांबरी कशाला, नेहेमीची चिंचच बरी आणि स्वस्तही’ असा शहाणपणाचा सल्ला असो.. माझं कसं प्रत्येक बाबतीत चुकत

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-89480704186492112872009-10-08T12:33:00.005+05:302009-10-10T10:32:43.819+05:30

ऋचा तणतणात ऑफिसात शिरली.. एक मिनिटाने लेटमार्क! श्शी! सुनितावरची तिची चिडचिड अजूनच वाढली! आज ही बया उशीरा आली नसती तर एका मिनिटाने लेटमार्क नक्कीच टळला असता.. मी काही बोलत नाही, म्हणून शेफारली आहे.. तरी आज ठणकावून सांगितलंय- आठ म्हणजे आठला हजर पाहिजे घरात कामाला..विचार करत करत पीसी ऑन करून कामाला ऋचाने सुरूवात केली. मेल्स चेक करून आजच्या कामाची priority list केली. आज कोणाकोणाला कामाला लावायचं आहे

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-30385348303179068112009-09-30T16:12:00.002+05:302009-09-30T16:19:03.889+05:30

खोटं नाही सांगत, अगदी देवाशप्पथ! गेले काही दिवस घरात जे चित्रमय वातावरण होतं, ते पाहून नक्कीच आपल्या घरी पुढ्च्या पिढीचे ’राजा रविवर्मा’ किंवा ’रवि परांजपे’ जन्मलेत अशी आमची धारणा होत चालली आहे! आज घरातला एकही असा पाठकोरा कागद नाही, ज्यावर ’सीनसीनरी’ चितारली गेलेली नाही! आधी अशा प्रत्येक कागदाची होडी व्हायची, तेव्हा मला वाटायचं, की लेक नेव्हीत जाणार वाट्टं.. मग हरेक कागदाचं विमान व्हायला लागलं,

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-15625220974831267252009-08-05T15:43:00.002+05:302009-08-05T15:48:58.940+05:30

नुकताच फ्रेन्डशिप डे मोठ्या धामधुमीत सगळीकडे साजरा झाला. ’मैत्री दिवस’- काय मस्त संकल्पना आहे. आपल्या मित्र-मैत्रिणींना ’आपली मैत्री अशीच अखंड राहो’ असं म्हणणं माझ्या दृष्टीने खूपच गोड कल्पना. आता ते फॅड आहे, की अजून काही, हा प्रत्येकाचा प्रश्न. पण ज्यांना मित्र लाभत नाहीत, काही ना काही कारणाने दीर्घ मैत्रीत खंड पडतो, अशा लोकांना विचारा मैत्रीदिनाचे महत्त्व.. मित्र-मैत्रिणींशिवाय जीवन अपूर्ण.

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-30005328375252332232009-07-07T15:30:00.003+05:302009-07-07T15:41:45.485+05:30

आपल्या पिढीपैकी बर्‍याच जणांचं बालपण वाड्यात किंवा चाळीत गेलं असेल. माझंही लहानपण आमच्या वाड्यात सुखाने गेलं..’आमचा वाडा’ म्हणत्ये मी.. म्हणजे कोणाला वाटेल की आमच्या मालकीचाच होता की काय! नाही, नाही आम्ही साधे भाडेकरू होतो, वाड्यातल्या इतर सहा भाडेकरूप्रमाणेच. मूळ बिर्‍हाड माझ्या आजी-आजोबांचं, पार १९५१ पासून. माझ्या वडीलांचं आणि आत्याचं शिक्षण, लग्न, त्यांच्या मुलांची बारशी सगळं इथेच. मग

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-42867750355203147762009-06-11T12:59:00.000+05:302009-06-11T13:01:37.621+05:30

एखादी १९ वर्षाची मुलगी कशी असते? अल्लड, अवखळ, हसरी, कपड्यांच्या बाबतीत चोखंदळ, स्वतःचं कौतुक घरातल्या मंडळींकडून करून घ्यायला आवडणारी, आयुष्यातलं ध्येय ठरवून ते साकार करण्यासाठी धडपडणारी...'कृष्णा पाटील' ही अशीच एक मुलगी. नाव ओळखीचं वाटतंय ना? होय, हीच ती वीरांगना, जिने वयाच्या केवळ एकोणीसाव्या वर्षी जगातले सर्वात उत्तुंग शिखर काबीज केलेय- जिने 'माऊंट एव्हरेस्ट' सर केलाय!!! भारतातली सर्वात दुसरी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-25854011817663351042009-06-02T13:47:00.001+05:302009-06-02T13:54:15.527+05:30

मायबोली मराठी भाषेवर समस्त मराठी लोकांचे अतिशय प्रेम. कितीही वाद त्यामध्ये आले, ओरड झाली, की 'मराठीला घरघर लागली', तरी सध्याचे मराठी पुस्तकांच्या विक्रीचे आणि लोकप्रियतेचे आकडे बघता, मायबोलीच्या जीवात जीव नक्कीच आला असेल. भाषेचा विस्तार जितका बोलण्यामधून होतो, तितकीच भाषेची समृद्धी ही त्या भाषेच्या साहित्याच्या प्रसारामधून होते. आपल्या मराठीमध्ये उत्तमोत्तम साहित्यकृतींची परंपरा फार जुनी. एकाहून

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-80572552428593173892009-05-14T14:37:00.002+05:302009-05-14T14:43:07.291+05:30

पाळणाघर म्हणा, अथवा डेकेअर अथवा कोणतंही नाव द्या- आपण कामाला जाताना मुलाला अन्य कोणाकडे सोपवणं हे जगाच्या पाठीवर कुठेही असलेल्या कोणत्याही आईसाठी एक अवघड काम! त्या पाळणाघराची बाई आपल्या मुलाकडे व्यवस्थित लक्ष देईल ना, त्याला नीट खायला-प्यायला देईल ना, त्याला झोपवेल ना, त्याला बरं नसलं तर औषध-पाणी करेल ना? हजार प्रश्न! माझ्यावरही माझ्या आठ महिन्यांच्या मुलाला पाळणाघरात ठेवायची वेळ आली, तेव्हा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-33060764980786763172009-04-30T13:34:00.002+05:302009-04-30T13:41:09.464+05:30

लहानपणी आपण सगळ्यांनीच ती राक्षसाची गोष्ट वाचली असेल.. त्याला काम करण्याचा रोग होता.. त्याला सतत काम द्यायला लागायचे, तो त्याच्या मालकाला सतत विचारायचा- "मालक, आता मी काय करू?" आणि मालकाने काम दिले नाही, तर तो त्याला चक्क मारून टाकायचा! लांबचलांब असलेल्या शाळेच्या उन्हाळ्याच्या सुट्टीची सुरूवात झाली, की हा ’आता मी काय करू?’ राक्षस तमाम मुलांच्या अंगात शिरतो! सुट्टी म्हणजे आराम असे कितीही म्हटले,

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-20925195679123826582009-04-02T14:21:00.001+05:302009-04-02T14:23:42.649+05:30

आमचे ’हे’ अलिकडे कपडे शिवून घेत नाहीत.. नाही, शिंप्याचं नाव अली नाहीये, अलिकडे म्हणजे आताशा हे कपडे शिवून घेत नाहीत, सरळ विकतच घेतात.. इतके मॉल्स शहरभर उभे राहिल्यानंतर आणि त्यांच्याकडे अक्षरश: हजारो तयार कपडे तयार असताना कपडे शिवून घ्यायचे म्हणजे अंमळ औट ऑफ फ्यॅशनच! त्यातून, आजकाल पॅकेजिंग आणि ब्रँडींगला किती महत्त्व आलंय, ठाऊकाय ना? कपड्याच्या लेबलवरून माणसाच्या स्टेटसचा अंदाज घेतात आजकाल, आहात

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-8781067117700470372009-02-24T17:32:00.005+05:302009-02-25T10:17:26.706+05:30

' Give them chance, not charity' 'त्यांना नको आहे दया, हवी आहे एक संधी''आनंदवन' हे नाव आपल्या सर्वांनाच परिचयाचं. वंदनीय बाबा आमटेंनी अतिशय धाडसाने आणि कल्पनातीत परिश्रमाने समाजातल्या वाळीत टाकलेल्या माणसांना खरोखर जीवदान दिलं. पण हे कार्य नुसतं सुरू करून ते थांबले नाहीत. कुष्ठरोगी, अपंग, अंध, आणि आता एड्जबाधित रुग्ण या सगळ्यांना त्यांनी आपलसं केलं. ही सगळी सर्वप्रथम 'माणसं' आहेत आणि माणूस म्हणून

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-24010377071241328682009-02-12T18:12:00.003+05:302009-02-12T18:28:59.607+05:30

'उबाळे चाळी'मधल्या त्या दोन रूम पाहुण्यांनी खचाखच भरल्या होत्या.. बाहेरच्या गॅलरीतही लोक चहा पीत उभे होते. आतबाहेर करून, सगळ्यांचं चहा-पाणी नीट होतंय ना हे बघता बघता सीमाची कोण धावपळ चालू होती.. रात्र व्हायला लागली, तसे हळूहळू एकएक जण गेले, तरी घरात चिकार मंडळी होती. पण सगळ्यांनाच थोडा मोकळेपणा आला..बाहेरच्या रूममध्ये सगळे जागा मिळेल तिथं कोंडाळं करून बसले.सीमाच्या नणंदेनी तिला हाक मारली, "वैनी,

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-39766627902483708062009-01-21T16:06:00.002+05:302009-01-21T16:09:43.300+05:30

’मी ट्रॅफिकचे नियम पाळते!’ हे लवकरच एक विनोदी वाक्य होईल असं वाटायला लागलंय, कारण रोजच सरळसरळ ट्रॅफिकच्या नियमांचं उल्लंघन करून गाड्या हाकणारे अनेक वीर मला घडोघडी दिसतात. ’लाल दिव्याला थांबायचं असतं’ हे शाळेत पहिल्या इयत्तेत शिकलेलं बहुधा अख्ख्या रस्त्यावर मला एकटीलाच आठवत असतं, कारण अक्षरश: एखाद्या सिग्नलला लाल दिवा पाहून मी एकटीच थांबलेली असते.. माझ्या पुढचे, मागचे सगळे निघून जातात! त्यांचं

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-32985187248274781902009-01-03T13:32:00.000+05:302009-01-03T13:41:52.390+05:30

नवीन वर्षाचे आपण नुकतेच स्वागत केले.. (नवीन इंग्रजी वर्षाचे, असे म्हणूया :)) त्यानिमित्ताने आपल्या सर्वांचे मोबाईलचे इनबॉक्स, ईमेलचे इनबॉक्स, अगदी ऑरकूटवरचे स्क्रॅपबूकही शुभेच्छांनी भरून, वाहून गेले असेल.. हा एक नवीन ट्रेन्ड झालाय हल्ली. इन्टरनेट आणि मोबाईलने आपल्या जीवनात अनेक बदल आणले. त्यातलाच हाही.. लोकांचा संपर्कात अगदी सहज राहता येतं, एकाच वेळी अनेक लोकांशी संपर्क साधता येतो. ईमेल तसे नवीन

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-90161793051045854662008-12-02T15:55:00.002+05:302008-12-02T16:05:47.834+05:30

जबाबदार वार्तांकन म्हणजे काय? जी घटना झाली आहे तिचा सर्व कोनांमधून सांगोपांग आढावा घेऊन तो लोकांसमोर आणणे. हे मुळात कशासाठी? तर, अनेक गोष्टी या सामान्य जनतपासून लपवल्या जातात, किंवा लपतात. तर आपल्या आसपास काय चालले आहे हे सर्वांना समजावे, अन्याय असेल तर त्याला योग्य ती वाचा फोडली जावी, काही चांगले असेल तर ते सर्वदूर पोहोचावे हा उद्देश्य. परंतु, हे आज साध्य झाले आहे का?फार पूर्वी, जेव्हा दूरदर्शन

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-9099339152957244902008-11-11T15:31:00.001+05:302008-11-11T15:34:00.532+05:30

’दुसर्‍याचं भलं व्हावं म्हणून वाटते ती तळमळ;अन दुसर्‍याचं भलं झालं, की वाटते ती मळमळ!’ही ग्राफिटी माहिती असेल, ही वाचल्यानंतर पटकन एक स्मित चेहर्‍यावर आलंही असेल, पण कधी विचार केलाय, हे किती खरं आहे याचा? मी जेव्हा ही ग्राफिटी प्रथम वाचली तेव्हा यातला शाब्दिक खेळ क्षणभर आवडून गेला. पण गेल्या अनेक दिवसातल्या अनुभवांच्या पार्श्वभूमीवर जेव्हा ही ग्राफिटी मी आज परत मेलमधल्या फॉरवर्डमधे वाचली, तेव्हा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-30968953117967266332008-11-01T10:22:00.004+05:302008-11-01T10:59:33.471+05:30

दिवाळीनंतरचे काही दिवस ’दिवाळी अंकांचे’ असतात.. सुट्टी, फराळानंतर एक सुस्ती आलेली असते. दिवाळी अंक वाचत वाचत एखाद्या चकलीचा तुकडा, अर्धा लाडू वगैरे मस्तपैकी खावा आणि वर झकासपैकी अर्धा कप चहा प्यावा असं मलातरी वाटतं, आणि तसं मी करतेही! छापील अंकांसोबतच ऑनलाईन अंक आता आपल्यासारख्या ब्लॉगर्सना नवीन नाहीत. त्याच्याबद्दल जास्त काही बोलत नाही, फक्त लिंक देते ’मायबोली’च्या नवव्या दिवाळी अंकाची.

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-79751267275322490492008-10-30T15:04:00.003+05:302008-10-30T15:10:36.083+05:30

"आजी, तुझं नाव काय?""माझं? का रे?" कौतुकानी नातवाला जवळ घेत आजीनी विचारलं.संध्याकाळची जेवण्याआधीची वेळ होती, सगळे घरी होते, थोडा निवांतपणा अनुभवत.. अर्णवचा अचानक प्रश्न ऐकून सगळ्यांनाच कुतुहल वाटलं.."सांग ना आधी..""बरं बाबा, माझं नाव कुसुम..""आणि आडनाव?""आडनाव? जे तुझं आहे तेच.. तुझं काय आहे आडनाव, सांग बरं?""अं? माझं आडनाव आहे.." अर्णव आठवत म्हणाला, "अर्णव महेश दैठणकर.""अगंबाई, एवढं सगळं आडनाव

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-16061523977612157352008-10-21T13:32:00.004+05:302008-10-21T13:47:13.640+05:30

’मायबोली’ या संकेतस्थळावर अनेक उपक्रम चालू असतात. ’गझल कार्यशाळा’ या त्यापैकीच एक. ’गझल’ हा काव्यप्रकार अनेक लोकांना ऐकायला आवडतो, कारण त्यात असलेली लय, त्यातला आशय, दोनच वाक्यात अचूक टीपलेल्या भावना सगळ्यांचं मन जिंकतात. पण गझल ’लिहिणे’ हे अवघड काम. गझल वृत्तात बांधलेली असते. त्यामधे ’रदीफ’ आणि ’काफिया’ असतो. जे वृत्त आपण निवडलंय ते सांभाळावं लागतं- या सगळ्या अटी पूर्ण करत बसलो, तर गझल कधी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-29853229289294082882008-09-23T13:30:00.003+05:302008-09-23T13:42:46.265+05:30

’मायबोली’ या संकेतस्थळावर या वर्षी नेहेमीप्रमाणेच धूमधामीत गणेशोत्सव साजरा केला गेला. अनेक स्पर्धांचंही तेव्हा आयोजन केलं होतं. यातलीच एक स्पर्धा होती कथास्पर्धा- ’सुरुवात आमची, कथा तुमची’! यामधे कथेची सुरुवात दिली होती आणि हवी तितकी पात्र, घटना आणि स्थळं त्यामधे घालून आणि कल्पनाशक्ति लढवून आपल्याला कथा संपवायची होती. या स्पर्धेत मी भाग घेतला होता. ती ही कथा..सुरुवात अशी होती:आता मात्र ठरवलं...

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-35107595784564639342008-09-08T13:16:00.002+05:302008-09-08T13:26:15.224+05:30

संवेदनी सुरु केलेला आवडत्या कवितांचा खो माझ्याकडे गायत्री (http://manmaitra.blogspot.com/) कडून आला. आभार गायत्री.कविता हा एक अत्यंत सुंदर साहित्यिक आविष्कार. कित्येक भावना, कित्येक छटा मोजक्या शब्दात बांधून त्याला लयही देणे हे एक हाडाचा कविच करू जाणो. या भावनांच्या हिंदोळ्यात आपण आनंदानी हरवून जायचे फक्त.पहिली कविता महाराष्ट्राचे काव्यदैवत- 'ग. दि. मा' यांची! अत्यंत सोपे शब्द, गहन आशय, पर्फेक्ट

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-43707585370581008192008-08-26T12:40:00.003+05:302008-08-26T13:03:35.537+05:30

भाग २रात्री सुधाकडे बरीच गडबड होती. त्यांच्या सोसायटीच्या हॉलमधे डिश आणि पुढे खेळ होते. नातेवाईक, शेजारणी, मैत्रिणी, सासरच्या, माहेरच्या अश्या बर्‍याच बायका होत्या. हळूहळू बायका जमत होत्या. सीमा दारापाशीच थांबली होती.. सकाळी पूजा आणि आत्ता सजावट अगदी मनासारखी झाली होती. संपूर्ण पांढरी सजावट केली होती.. भाताची पिंड, लोकरीचे आसन आणि जुई-मोगर्‍याची फुलं बाजूनी. मधेच एखादं अबोलीचं फूल, बाजूनी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-32122076619218891272008-08-25T12:46:00.002+05:302008-08-25T12:53:59.899+05:30

भाग १जून महिना सुरु झाला आणि सुधाला, सीमाच्या बहिणीला कृत्तिकाच्या मंगळागौरीचे वेध लागले. पहिला पाऊस होतोय तोवरच तिचे बेत सुरु झाले. पहिला फोन अर्थातच सीमाताईला.."ताई, पहिलाच मंगळवार ठरवलाय.. अनायसे जमतोय तिला. मग उगाच पुढे कशाला ढकलायचं ना? मुलीही बघायला सांगितल्यात तिला. तिचा मैत्रिणी वगैरे कोणाला बोलवायचं असेल तिला तर.. आणि सोसायटीचा हॉलही मिळेल रात्रीसाठी. ताई, फुलं आणशील ना तू फूल मंडईमधून?

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-16671457823893439162008-07-31T13:24:00.002+05:302008-07-31T13:32:06.049+05:30

शनिवारपासूनच जाणवत होतं की आवाज बसणार आहे, पण उगाचच औषध घ्यायचं टाळलं. आणि रविवारी भल्या पहाटे उठून ट्रीपला गेले कर्जतला!! इतकी सुंदर पावसाळी हवा होती, आणि अनेक महिन्यांनी होत असलेली पावसाची बरसातही. ’ही गुलाबी हवा, वेड लावी जीवा’ वगैरे स्टाईलची. मग काय, धमालच धमाल. आणि आमचा ग्रूपही थोडाथोडका नाही, तर ५० जणांचा होता!! गप्पा, गाणी, नकला, खेळ आणि भर पावसात पोहणे, रेन डान्स वगैरे.. पावसाचा आनंद

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-52883684542552610192008-07-16T12:19:00.003+05:302008-07-16T12:25:59.420+05:30

’यावेळी माझंच नाव येऊदे बाई, मागची अगदी थोडक्यात हुकली’, ’माझंच नाव काढ गं, तुला बक्षिस देईन छानपैकी’ अशी वाक्य मागून येत होती. सगळ्यांची उत्कंठा अगदी ताणली वगैरे गेली होती..प्रसंग आहे खूप खूप वर्षांपूर्वीचा- माझ्या मावशीकडे असलेल्या भिशीचा! भिशी हा प्रकार मी पहिल्यांदाच बघत होते. दिवसभर मावशी एकदम उत्साहात आणि गडबडीत होती. संध्याकाळी तिच्या कॉलनीतल्याच तिच्या मैत्रिणी नटूनथटून वगैरे आल्या. गप्पा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-4168475510683782932008-06-18T13:13:00.002+05:302008-06-18T13:19:43.915+05:30

अडीच महिन्यांपूर्वी माझ्या एका मैत्रिणीला मुलगी झाली म्हणून हॉस्पिटलमधे भेटायला गेले होते. बेटी होती एक दिवसाचीच, पण थेट आईसारखी दिसत होती! आता काही लोक म्हणतील हे जरा जास्तच होतंय.., ’कोणासारखं दिसतं’ वगैरे टीपीकल बायकी विषय आहेत, पहिल्याच दिवशी ’कोणासारखं दिसतं’ वगैरे काही कळत नाही, बाळाचा चेहरा रोज बदलतो! मीही सहमत आहे. म्हणूनच तेव्हा लिहिलं नाही...या बाळीचं मागच्या आठवड्यात बारसं झालं. तेव्हा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-17157211542731354712008-05-29T14:26:00.003+05:302008-05-29T14:41:23.264+05:30

आरश्यासमोर उभ राहून अनया गुणगुणत होती.. दहा मिनिटांत तयार होऊन तिला निघायलाच हवं होतं, नाहीतर तिकडे शोभा वाट पहात बसली असती.. आज बरेच दिवसांनी अचानक खरेदीचा प्लॅन बनला होता. शनिवार आणि रविवारला जोडून शुक्रवारीही सुट्टी मिळाल्यानंतर 'काय करायचं?' असा अनयाला प्रश्नच पडला होता खरंतर. त्यातली आजची संध्याकाळ तरी मनासारख्या खरेदीत जाईल या विचारानी तिचा मूड एकदम मस्त झाला होता.. आपल्याला काय काय घ्यायचं

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-59191539397888457992008-05-16T16:41:00.007+05:302008-05-16T17:39:05.045+05:30

’मी का लिहिते?’ हे मला कोणी विचारलंच नाही!या नावाचा एक ’खो’ मधे मराठी ब्लॉगर विश्वात चालू होता, बहुदा अजूनही असेल. त्या आधी ’जे जे उत्तम..’ म्हणून एक उपक्रम झाला होता, तेव्हा मला चक्क तीन जणांनी ’खो’ दिला होता, म्हणून हा खोखो चालू झाला आहे असं समजल्यावर मी जय्यत तयारी वगैरे करून बसले होते. पण मला खो कोणीच दिलाच नाही की! याची काय कारणं असतील बरं असा विचार केला तेव्हा खालील साक्षात्कार (बरोब्बर

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-87341213186927717312008-04-25T12:54:00.005+05:302008-04-25T14:52:57.919+05:30

खरंतर असं म्हणतात की, ’घर पहावं बांधून आणि लग्न पहावं करून’.. यातलं लग्न आपण हो-नाही करत, सगळे ’दुष्परिणाम’ माहीत असूनही कधी ना कधी करतोच.. राहता राहिलं घर! सध्याच्या जमिनीच्या आभाळाला भिडलेल्या किमती पाहून घर ’बांधणं’ तर काही आपल्यासारख्या नोकरदार माणसाला शक्य होणार नाही हे आम्ही वेळीच जाणलं आणि शांतपणे एका आवडलेल्या ’स्कीम’ मधे रेडीमेड फ्लॅट विकत घेतला..आणि मग घर न बांधण्यात जे कष्ट वाचवले ते

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-68775361039144189392008-03-31T14:36:00.002+05:302008-03-31T14:44:29.681+05:30

एखादी गुरुवार किंवा शुक्रवारची रात्र असते आणि रात्रीचे १० वाजून गेल्यानंतर माझ्या नवर्‍याचा मोबाईल वाजतो.. आत्ता, या वेळी कोणाचा फोन असं म्हणत तो पाहतो, तर तो हमखास ’मध्या’चा असतो. मग काय! चेहरा खुलतो, आवाजात चैतन्य वगैरे येतं आणि मित्रांच्या गप्पा सुरु होतात.. हा फोन कमीतकमी अर्धा तास तरी चालतोच. दुसर्‍या दिवशी सकाळी नवरा मला सांगतो, "अगं आज मी जेवायला नाहीये.. येरवड्याला एक नवीन हॉटेल उघडलंय

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-33495227884508707562008-03-19T16:28:00.003+05:302008-03-19T16:47:05.186+05:30

एमी बाथटब मधे पहुडली होती.. बाजूला सुगंधी मेणबत्त्या जळत होत्या, पाण्याला अरोमा ऑईलचा एक मंद सुगंध येत होता.. पाणी अगदी योग्य गरम होतं.. एक प्रकारची नशा चढल्यासारखी झाली होती तिला.. आत्ता या क्षणी इथे, आपल्याबरोबर कार्लो असता तर! कल्पनेनीच तिच्या अंगावर एक शिरशिरी पसरली.. आत्ता नसला तरी काय झालं? काही तासांत येणारच होता तो.. मग बस! तो आणि ती आणि त्यांच्यामधला धुंद प्रणय! आऽऽह! तिने डोळे मिटून

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-1425938398521539812008-02-27T15:50:00.006+05:302008-02-27T16:10:27.635+05:30

सागर अधीरतेनी घरात आला.. त्याला प्रचंड भूक लागली होती. निधीनी आज प्रॉमिस केलं होतं त्याला.. ती आज त्याच्यासाठी खास असं त्याला आत्यंतिक प्रिय असं ’गोळ्याचं सांबार’ करणार होती जेवायला.. आहाऽऽ! गोळ्याचं सांबार!! आठवूनच त्याच्या तोंडाला पाणी सुटलं. आईच्या हातची खास डिश होती ही आणि त्याची विशेष लाडकी.. निधीलाही त्याचं हे गोळ्याचं सांबार प्रेम ठाऊक होतं. म्हणूनच आज सुट्टीचा सकाळचा वेळ खास ते करण्यासाठी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-24261963140052991042008-02-12T15:40:00.000+05:302008-12-11T21:56:37.959+05:30

दिवे आगरबद्दल अनेक दिवसांपासून ऐकून होतो.. तिथे सापडलेला सोन्याचा गणपति आणि स्वच्छ किनारा.. सगळ्यांकडूनच कौतुक ऐकले होते.. त्याबरोबर हेही की तिकडे भरपूर गर्दी असते. हा दिवे आगर महिमा ऐकून तिकडे सुट्टी मिळाली की जायचेच असे ठरवले होते. त्याप्रमाणे डिसेंबरमधेच बूकिंग करून २४-२७ जानेवारीमधे दिवे आगरची एक सुंदर सफर करून आलो. जाण्याआधी रस्ता, रूट, तिकडे अजून पहाण्यालायक स्थळे यासाठी नेटवर बराच सर्च

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-69221455577722806172008-01-23T13:25:00.000+05:302008-01-23T13:37:23.693+05:30

अचानक सुमितच्या नंबरला कनेक्ट केलेली धून वाजली आणि अनुजा चमकलीच. साडेअकरा तर वाजले होते.. ही त्यांची नेहेमीची वेळ नव्हती बोलायची. ’काय झालं असेल? आत्ता का बरं केला याने फोन?’ मोबाईल वाजण्यापासून तो घेईपर्यंतच्या एका सेकंदात असंख्य विचार मनात येऊन गेले तिच्या.."अरे, आत्ता कसा?"पलिकडून सुमितचा काहीसा घाईत असलेला आवाज आला,"एक वाईट बातमी आहे.. अमित गेला.. हरीकाकांचा मुलगा.. आठवला ना?""हो, हो आठवला ना

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-410616170236831342008-01-16T14:53:00.002+05:302008-01-16T15:02:22.601+05:30

’बॅरीयर्स ब्रेक व्हेन पीपल टॉक’.. ’एअरटेल’ची सध्या खूप गाजणारी अप्रतिम जाहिरात.. दोन देशांतील सीमाभाग.. तारांची लांबचलांब कुंपणं घातलेली.. मधे ’नो मॅन्स लॅन्ड’ही.. अचानक कुंपणापलिकडून एका छोट्या मुलाचा चेंडू ’सीमा’ ओलांडून, कुंपणावरून इकडे, या बाजूला येतो.. चेंडू पाहून इकडच्या छोट्याचं चित्त विचलीत होतं.. तो बाहेर येतो.. समोर चक्क ’शत्रू’पक्षातला मुलगा.. त्याच्याच वयाचा.. त्याला चेंडू परत द्यावा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-66553969076812031242008-01-08T15:36:00.000+05:302008-01-08T16:45:12.593+05:30

परवा रस्त्यावरच्या भयंकर वाहतूकीत अचानक एक ’एम-८०’ दिसली.. आता एम-८० दिसणं यात नवल ते काय.. पण एम-८० ही माझी दुखती नस आहे, तिचं माझ्या मनात एक खास स्थान आहे.. त्यामुळे, ती दिसताच एक जुनं शल्य उफाळून आलं.माझी पहिली दुचाकी मला मिळाली मी बी.कॉमच्या दुसर्‍या वर्षाला असताना.. ती सुद्धा मी एक महत्त्वाची स्पर्धा परीक्षा पास झाले म्हणून. वडीलांनी आधीच कबूल केलं होतं की ही परीक्षा मी पास झाले तर ते मला

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-6737335904905330302007-12-27T15:46:00.000+05:302007-12-27T15:57:23.842+05:30

नवीन वर्षाची चाहूल कशाने लागते? अर्थातच नवीन वर्षाच्या कॅलेंडरमुळे! नवीन वर्षाचे संकल्प, नवीन वर्षाचे स्वागत करण्यासाठी होणार्‍या पार्ट्या, हे सगळं कॅलेंडरपाठून येतं. साधारण १५ डिसेंबरपासून विविध दिनदर्शिका बाजारात येतात, जे नवीन वर्षाच्या भेटी देतात, त्यांच्याकडूनही कॅलेंडरं यायला लागतात.मराठी मनांत कॅलेंडर आणि ’कालनिर्णय’ हे एक अपरिहार्य समीकरण झालंय. सुमंगल प्रकाशनची ही एक साधी दिनदर्शिका.. पण

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-7774814947491710702007-12-12T15:40:00.000+05:302007-12-12T15:43:20.165+05:30

’स्ट्रेस’ हा शब्द आपण आजकाल सर्रास वापरतो, नाही? ’स्ट्रेस, टेन्शन, मानसिक अस्वास्थ्य’ वगैरे.. सगळ्याचा अर्थ एकच.. वेगाने पळणार्‍या आयुष्यामुळे होणारे मनस्ताप, ऑफिसमधे, घरामधे निर्माण होणार्‍या समस्या, त्यामुळे डोक्यात अनावश्यक विचारांची गर्दी, त्यामुळे मनात निर्माण झालेले सुमारे पन्नास-शंभर प्रश्न, त्यांना न सापडलेली, किंवा मिळालेली असली तरी फारशी समाधानकारक नसलेली उत्तरं, त्यामुळे अजूनच वाढलेलं

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-47386390388382340572007-12-04T15:27:00.000+05:302007-12-04T15:30:22.202+05:30

नुकतीच आठ दिवसांचं माहेरपण संपवून घरी आले परत. निघताना नेहेमीप्रमाणेच घशात काहीतरी अडकल्यासारखं झालं, रडू येत होतं, ’संपलं माहेरपण, आता पुन्हा सुरु’ सारखं काहीतरी उगाचच वाटत होतं. वास्तविक माझं सासर-माहेर एकाच गावात- अगदी मोजायचंच झालं तर केवळ पाच किलोमीटरवर.. मी मनात आणलं तर अर्ध्या तासात बॅग भरून आईकडे मुक्कामाला येऊ शकते.. कधीही. फोन तर चालू असतातच. अडीअडचणीला आईची मदत असतेच. आई इतकी

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-59266707091476697772007-11-27T12:16:00.000+05:302007-11-27T12:37:01.282+05:30

शनिवार संध्याकाळचे साडेसात वाजलेले.. घरी, नाशिकला फोन करायची वेळ झालेली. हे त्यांचं ठरलेले रूटीन होते. दर शनिवारी रात्री घरी फोन करायचा. वीकेंडला घरी नसतील तर शुक्रवारी रात्री करायचा आणि वीकेंडच्या कार्यक्रमाची कल्पना द्यायची. पण आजकाल शमा घरी फोन करायला फारशी उत्सुक नसायची. रूटीन म्हणून उरकायची आपलं. तिने फोन लावला, अभि ऐकत होता.."हं आई, कशी आहेस? बाबा? आणि सीमाताई, पमाताई, मुलं?"या नंतर दोन

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-42195148221398646022007-11-14T10:56:00.000+05:302007-11-14T11:07:05.431+05:30

’मायबोली.कॉम’ या मराठी संकेतस्थळाचा आठवा दिवाळी अंक ८ नव्हेंबर, २००७ ला, नरकचतुर्दशीच्या दिवशी ’ऑनलाईन’ प्रकाशित झाला. या वर्षी मला या अंकाच्या संपादक मंडळात काम करायची संधी मिळाली. ’अबोली’ नावाची एक कथाही या अंकात लिहिली आहे मी, त्याची ही लिंक:http://www.maayboli.com/node/562तसंच, ख्यातनाम शास्त्रीय संगीत गायिका ’सावनी शेंडे-साठये’ यांचीही मुलाखत घ्यायची संधी या निमित्ताने मिळाली. त्यांच्या

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3847213481093107782007-11-07T16:17:00.000+05:302007-11-07T16:19:31.945+05:30

सणासुदीचे दिवस! खरेदीची झुंबड, आणि ’आमच्याकडेच खरेदीला या’ असं आमंत्रण देणार्‍या जाहिरातींचे तर पेवच! रोजची वर्तमानपत्र, साप्ताहिकं, नियतकालिकं, मासिकं- सगळीच सुमारे एक महिना आधी या जाहिरातींनी सजलेली. सध्या पुण्यात ’कमी वजनाच्या दागिन्यांचं’ वेड आलांय. म्हणजे असे दागिने पुर्वीही मिळायचेच, पण प्रमाण कमी होतं. आणि तेव्हा तरी ’कमी वजनाचे कसले आलेत सोन्याचे दागिने’ म्हणून नाक मुरडणार्‍या बायकाच

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-49819789221265862462007-10-31T16:37:00.001+05:302007-10-31T16:42:29.947+05:30

मागच्या आठवड्यात एका मैत्रिणीकडे भिशी होती, सगळ्या जमलो होतो.. हा आमचा ग्रूप आमच्या respective मुलांमुळे जमला आहे. आमच्या सर्वांची मुलं एकाच बालवाडीत. त्यामुळे रोज आणता-सोडतांना, शाळेच्या वेगेवेगळ्या उपक्रमात सहभागी होताना ओळखी झाल्या आणि त्यातून ही भिशी सुरु झाली. तिथे माझी खूप जास्त मैत्री नसलेली, पण मला माहित असलेली अशीच अजून एक ओळखीची होती. तिची मुलगीही माझ्या मुलाच्याच शाळेत होती, पण नंतर

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-82824818102574392602007-10-15T13:00:00.000+05:302007-10-15T13:11:03.481+05:30

"पुस्तक वाचतांना अनेकदा काही परिच्छेद आवडतात. संपूर्ण पुस्तकाचा विचार केला तर कदाचित ते तितके महत्त्वाचे नसतीलही; पण त्या त्या वेळेला ते आवडून जातात. असेच काही आवडलेले उतारे, कुठल्याही भाष्याशिवाय देण्याचा हा एक उपक्रम. अर्थात मागचा-पुढचा संदर्भ जरी नसला, तरी तो तितका उतारा वाचनीय वाटावा इतपत उद्धृत करायचा प्रयत्न करेन. आपल्या प्रतिक्रियेचे स्वागत आहे."--------------------------------------------

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-74509464915080011132007-10-08T16:58:00.000+05:302007-10-08T17:07:16.842+05:30

अभिरामचे नाव पुकारले गेले आणि केतकी भानावर आली. गेला काही वेळ ती तिच्याच विश्वात हरवली होती. वास्तवात येताच पटकन तिने स्वत:चा चेहरा ठीक केला. अभिरामचा अवॉर्ड घेतानाचा फोटो काढला. हे अवॉर्ड म्हणजे अभिरामच्या कष्टांचं जाहीर कौतुक होतं. कंपनीच्या ६००० लोकांमधे फ़क्त २० जण असे होते, आणि त्यात अभि एक होता. त्याच्या सार्थ अभिमान वाटला तिला.नंतरच्या डिनरला पुन्हा एकदा केतन तिच्या समोर आला, पण तिने

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-40912772359169326402007-09-24T16:47:00.000+05:302007-10-02T16:15:29.358+05:30

काही दिवसांपुर्वी मुलाला घेऊन ’बालोद्यानात’ गेले होते. एका मोठ्या बागेचा कोपरा या ’बालोद्यानासाठी’ दिलेला.. सहाजिकच चिकार गर्दी होती तिथे.. बालगोपाळ आणि त्यांचे पालक.. त्यातल्याच एका ’बाबांचा’ चेहरा मला खूप खूप ओळखीचा वाटत होता, पण नक्की आठवत नव्हते की यांना आपण कुठे पाहिले आहे. इतक्यात तेच माझ्याकडे पाहून ओळखीचे हसले आणि झटक्यात माझ्या डोक्यात प्रकाश पडला! ते आमच्या ऑफिसच्या सिक्युरिटी स्टाफ

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-2237527463782038532007-09-13T14:47:00.000+05:302007-09-13T15:03:58.738+05:30

--४--अजिंक्यचा मूड पार गेला होता, ऑफिसमधल्या colleagues बरोबर बोलायचीही लाज वाटत होती त्याला.. मनूचा साखरपुडा होऊन ४ दिवस झाले होते, तरीही तो त्या आठवणींतून बाहेर येत नव्हता.. सारखं तेच आठवत होतं.. काय मस्त गायले होते ते.. duets मधे तर perfect understanding होतं दोघांमधे.. जबरदस्त chemistry होती त्यांची.. त्याचं कामात अजिबात लक्ष लागत नव्हतं.. त्याच हरवलेल्या मूडमधे त्याने ऑफिसमधे एक अत्यंत

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-21088389057869730432007-09-12T11:20:00.000+05:302007-09-12T12:16:18.858+05:30

--३--नंतरचे ८ दिवस मात्र वेड्यासारखे fast गेले.. दिवसभर ऑफिसात कसंतरी काम करायचं.. संध्याकाळी जवळजवळ उडतच ऋजुताकडे जायचं, काकू चहा, खायला द्यायच्या, त्यानंतर गाणी.. मस्त romantic गाणी शोधून काढली होती ऋजुनी.. मग प्रॅक्टीस.. गाण्याबरोबर ऋजु harmonium पण घ्यायची बरोबर सूर लावायला.. काय सुंदर दिसायची तेव्हा.. तल्लीन होऊन गाणं म्हणायची अगदी.. अजिंक्य बरेचदा नुसतं पहातच रहायचा तिच्याकडे. त्याचा आवाज

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-31406121261115970242007-09-11T12:02:00.000+05:302007-09-11T12:20:06.623+05:30

--२--दोन दिवस हरवल्यासारखे गेले अजिंक्यचे.. म्हणजे रोजची कामं सुरू होती, ऑफिसमधेही रूटीन चालू होते. पण हरेक रिकामा क्षण ऋजुताच्या आठवणी येत होत्या.. ट्रेकच्या दुसर्‍या दिवशी ती त्याच्या ग्रूपबरोबबरच उतरली होती.. गप्पच होती, सगळं लक्ष नीट उतरण्याकडे होतं.. अजिचे विनोद चालू होते, बरोबर नितेशही होता.. तेव्हाच मोबाईल नं exchange झाले होते. परत पुण्याला आल्यावर ऋजुनी त्याला पुन्हा एकदा thanks दिले

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-32007548679349343242007-09-10T12:02:00.000+05:302007-09-11T12:21:34.949+05:30

--१--पौर्णिमेची सुंदर रात्र होती.. टिपूर चांदणं पडलं होतं.. चंद्र आत्ता दिसत नव्हता.. पण थोडं वर गेल्यावर दिसला असता.. अजिंक्य वर जायला उतावीळ झाला होता.. अश्या चंद्राचे फोटो कसले अप्रतिम आले असते! निरभ्र आकाश आणि पूर्ण चंद्र.. वा.. अजून काय हवं होतं?? ही शेवटची बॅच एकदाची वर पोचवली की तो मनसोक्त भटकणार होता.. त्या आधी अर्थातच पक्याचा रस्सा होताच.. मस्त वास यायला लागले होते.. यांनी सुरु केलेला

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-90136712003777840202007-08-27T15:27:00.000+05:302007-08-27T15:44:35.183+05:30

कालपासून अंजली बघत होती.. तेजस शाळेचं काहीतरी घेऊन बसला होता.. काल संध्याकाळी खेळून आला तो त्याच्या खोलीतच होता.. आजही.. नक्की झालंय तरी काय म्हणून अंजली डोकावली.. तर तेजस खाली बसला होता.. workbook उघडं होतं, आणि रंगीत कागद पसरले होते.. तिची चाहूल लागली तशी त्याने तिची नजर चुकवली आणि पसारा आवरायला लागला.."काय रे, काय करत आहेस?""काही नाही""मग हे काय आहे? शाळेचं काही आहे का?""च्यक""मी मदत करू का

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-13991962393581483962007-08-20T16:23:00.000+05:302007-08-20T16:31:29.706+05:30

आमच्या घराजवळ हल्ली सर्रास सर्व residential एरिय़ाजवळ असते तशी ’चौपाटी’ आहे बरंका.. भेळ, पाणीपुरी, ज्यूस, सॅंडविच, दाबेली, डोसा ई दुकानं ओळीनी आहेत बरीच. ओघानी तिथे पार्किंगही भरपूर असतं. तर परवा तिथून जाताना एक मुलगा आणि एक मुलगी बाहेर पडताना मला दिसले. चालतचालत, एकमेकांशी काहीही न बोलता सरळ ते त्यांच्या दुचाकीकडे गेले.. मुलीच्या पूर्ण चेहर्‍यावर स्कार्फ गुंडाळलेला.. फक्त डोळे उघडे, आणि मुलाचा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-44537261128821451942007-08-07T15:21:00.000+05:302007-08-07T15:37:19.581+05:30

निधीनी घेतलेल्या सुंदर उखाण्यानी निधी-अभयचा गृहप्रवेश झाला. घरात हास्याचे फ़वारे ऊडत होते, लगबग चालू होती नीलाची. मनासारखी सून मिळाली होती याचं समाधान होतं. घरात बरेच पाहुणे होते. उद्याच सत्यनारायण होता.. त्याची तयारी, सगळ्यांची जेवणं.. गडबड होती. बाहेरच्याच खोलीत दीवाणावर आक्का बसल्या होत्या मावशींशी बोलत. ’बस्तान हलवलं’, ’देवच सोडवेल’ वगैरे काहीतरी नीलाला ऐकू आलं. साधारणपणे काय बोलणं चालू असेल

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-9864246322004811672007-07-27T12:50:00.000+05:302007-07-27T12:56:20.327+05:30

काल ऑफिसमधे लंच करत असताना एकीनी तिची आजी गेल्याची बातमी सांगितली.. ती दोन दिवस आली नव्हती, आज आल्यावर हे कळलं. खूपच धक्का बसला होता तिला.. आजी ८७ वर्षाची होती तिची, घरातच गेली.. काहीही आजार नव्हता, वृद्धापकाळानी आलेला क्षीणपणा फ़क्त. एकही व्याधी नव्हती आजींना- बीपी, डायबीटीस तर नाहीच, पण ७-८ दातही शाबूत होते.. कवळी सुद्धा नव्हती! सकाळी उठून त्यांनी सर्व आन्हिकं स्वत:ची स्वत: उरकली, आंघोळ केली,

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-67049238263589149452007-07-16T13:12:00.000+05:302007-07-17T12:49:32.196+05:30

’श्रीमनयोगी’ आणि ’छावा’ ही पुस्तकं वाचल्यानंतर शिवाजीमहाराजांचा थोरपणा आणि संभाजीची तडफ याबरोबरच लक्षात येतो सोयराबाईचा सत्तेचा ध्यास आणि त्यापायी स्वराज्याच्या स्वप्नाचं झालेलं नुकसान. सोयराबाई शिवाजीमहाराजांची द्वितीय पत्नि. अप्रतिम लावण्यवती होती. तिचं माहेर म्हणजे मातब्बर सरदार मोहित्यांचं घराणं. सोयराबाई दिसायला जितकी सुंदर तितकीच मनानी कुरुप. जबरदस्त महत्त्वाकांक्षी स्त्री होती ती. ’

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-36008500612361855332007-07-06T11:46:00.000+05:302007-07-06T12:55:41.375+05:30

"प्रिया, आम्हाला नवीन प्रोजेक्ट मिळालय.. US चा क्लायंट आहे. मी हेड असेन त्याचा..""वा. छान बातमी आहे..""हो. काम चांगलं असेल, नवा अनुभव पण मिळेल.. रमणनी मोठ्याच विश्वासानी ही responsibility दिलीये.. पण I am happy and quite excited ! अगं पण एक होणारे.. US चा client असल्यामुळे मला शिफ़्ट ड्युटी असणारे.. ""ई? खरच? म्हणजे किती ते किती?"" mostly दुपारी २ ते १०""ही कसली वेळ रे? १० म्हणलं की सहज ११ तुला

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-5946328556365617842007-06-26T14:33:00.000+05:302007-06-27T12:25:08.209+05:30

दोन दिवसांपूर्वी माझा छोटा मित्र भेटला.. छोटा म्हणजे कॉलेजकुमार आहे.. केस काहीतरी वेगळेच दिसत होते.."अरे हे केसांचं काय केलं आहेस? काहीतरी वेगळाच दिसत आहेस..""थँक्स गं.. अगं मी केसाला हेअरबँड लावलाय! ही सध्याची लेटेस्ट फ़ॅशन आहे.. ’अभिषेक बच्चन हेअरबँड’"मी ऐकून चाटच पडले.."म्हणजे काय? अभिषेकचा कसला हेअरबँड? आणि तू चक्क हेअरबॅंड लावला आहेस? मुलींसारखा?""अगऽऽऽऽऽऽ.." माझ्या अज्ञानाची कीव करत तो

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-29877196064699375672007-06-18T15:38:00.000+05:302007-06-18T16:20:19.899+05:30

भाग २प्रिय वाचक, ’बूमरँग’चा दुसरा शेवटही लिहीत आहे. ’बूमरँग’या नावाशी तो अर्थातच जुळणारा आहे.. शेवट असाही होऊ शकतो असे मला वाटले.. तुम्हाला काय वाटले तेही कळवा..रजनीकांत त्याच्या आलिशान बंगल्यातल्या आलिशान खोलीतल्या आलिशान पलंगावर पसरला होता.. तळमळत होता बिचारा.. नजर दर मिनिटाला शेजारीच पडलेल्या मोबाईलवर जात होती.. पण तो काही वाजत नव्हता.. त्याला आठवले, आठच दिवसांपूर्वी तो किती खुश होता..

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-83948006961884613022007-06-12T16:43:00.000+05:302007-06-12T17:11:23.906+05:30

भाग २:-रजनीकांत त्याच्या आलिशान बंगल्यातल्या आलिशान खोलीतल्या आलिशान पलंगावर पसरला होता.. तळमळत होता बिचारा.. नजर दर मिनिटाला शेजारीच पडलेल्या मोबाईलवर जात होती.. पण तो काही वाजत नव्हता.. त्याला आठवले, ८च दिवसांपूर्वी तो किती खुश होता.. त्याच्या स्वप्नातली सुंदरी त्याच्या समोर उभी होती.. स्वर्गातली अप्सराच जणू.. त्याची उर्वशी.. पुरता खुळावला होता तो तिच्यापायी.. आणि तीही गोड हसून त्याच्याकडे पाही

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-29433846110923929142007-06-11T16:30:00.000+05:302007-06-11T17:10:30.492+05:30

भाग पहिला:-एका सुंदर घराच्या सुंदर, नाजूक पडद्याने सजवलेल्या खिडकीपाशी सुप्रिया चिंताग्रस्त अशी उभी होती.. खोल खोल विचारात बुडालेली होती.. डाव्या हाताची तर्जनी डाव्या कानशीलाशी टकटक करत आहे, उजव्या हाताची बोटं गळ्यातली मोत्यांची माळ चाचपडत आहेत.. अशी फ़ार गंभीर अवस्था झाली होती तिची!सुप्रियेची एकुलतीएक तरूण मुलगी उर्वशी हे तिच्या चिंतेचं कारण होतं! उर्वशी नावाप्रमाणेच देखणी होती, नखरेल होती, चेहरा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-79800308975296337082007-05-30T15:29:00.000+05:302007-05-31T11:24:01.573+05:30

माझे आई-वडील नुकतेच ऑस्ट्रेलियाला जाऊन आले. सुमारे दोन महिने आधी त्यांनी टूर बूक केली होती. तेव्हाच त्यांना माहितीपत्रक, ’काय करायचे, काय करायचे नाही, काय पहायचे’ इत्यादी असलेली एक भलीमोठी यादी दिली होती. त्यात असे लिहिले होते की समस्त महिलावर्गाने पंजाबी ड्रेस किंवा जीन्स अथवा पॅंट, किंवा तत्सम कपडे घालणे आवश्यक आहे. थोडक्यात, साडी नेसू नये!!बापरे!! ही म्हणजे आमच्या आईची पंचाईत!! आईने आयुष्यात

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-20864329033656117322007-05-19T15:10:00.000+05:302007-05-20T10:17:49.871+05:30

जयंतरावांनी अधीरतेनी कुरियरवाल्यानी दिलेलं पाकीट फोडलं.. दादाकडूनच आलेलं होतं.. त्यांनी राधाताईंना हाक मारली.."अगं एऽऽ, हे पाहिलस का? दादाकडून कुरियर आलंय बघ.."राधाताईही लगबगीनी बाहेर आल्या.. "अगंबाई, आलं का? काय काय आहे?""हो हो. नीट पाहू तरी दे. हा बघ, हा सगळा प्रोग्राम दिसतोय.. तारीखवार तपशील आहेत त्यात. नीट पाहून ठेव कुठे कुठे कधी जाणार आहोत आपण ते. दादाला नीट पाहून फोन करतो. तो वाटच पहात असेल

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-78649004546775847212007-05-18T15:34:00.000+05:302007-05-19T12:17:48.544+05:30

नचिकेतची शाळा आज संपली.. शाळा म्हणजे प्लेग्रुप.. गेले दीड वर्ष या शाळेत जात होता तो.. तिचा आज शेवटचा दिवस होता.. मुलं खूप मजेत होती.. कारण हा सगळाच आठवडा 'फन वीक' होता.. रोज काही ना काही खाऊ मिळत होता, वेगेवेगळ्या गोष्टी चालू होत्या शाळेत- एक दिवस स्पोर्ट्स डे, एक दिवस बाहुलीचं लग्न, एक दिवस कुकिंग, आणि आज शेवटचा दिवस- आईबाबांना भेटणं, त्यांना मुलाच्या प्रगतिबद्दल सांगणं आणि निरोप देणं! सर्व

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-19120621829563841502007-05-18T15:06:00.000+05:302007-05-20T10:19:07.988+05:30

" हा बघ नवा Dinner Set.. Treo चा आहे, १८ नग आहेत, २५०० पडले.. " मधुनी casually सांगितलं.."२५००?? इतके?? " अमितचे डोळे विस्फ़ारले आणि आवाज चिरकला.."अरे इतके लागणारच की.. तरी मी La Opala च घेतला नाही.. त्याला सहज ५००० पडले असते.. आणि मी विचारलं होतं की तुला फोनवर.. लक्ष कुठे होतं तुझं??"झालं!! हा प्रश्न आल्यावर अमितची सपशेल शरणागती!अमित एक हुशार, कर्तबगार, स्मार्ट असा मुलगा होता.. त्याबरोबरच थोडा

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-4525831125087334692007-05-18T13:07:00.000+05:302007-05-19T11:57:56.623+05:30

शनिवार संध्याकाळ- ७ वाजत आलेले.. सुनिता लेकीची वाट पहात होती.. इतक्यातच श्वेता आली, चेहरा उतरलेला, वैतागलेला होता..सुनिताने दार उघडले आणि श्वेताला काही विचारायच्या आतच ती तरातरा आत आली आणि धपकन सोफ्यावर बसली..."काय गं, कसा वाटला?""आई, नाही गं! तसा ठीक होता, कॉफी प्यायली, गप्पा मारल्या, पण क्लिक नाही झालं गं काही.. असं कसं होतं आई.. म्हणजे तसं बोट दाखवू शकत नाही मी.. पण नाहीच! प्लीज..

poonamhttp://www.blogger.com/profile/07542869125139936650noreply@blogger.com3